Δημοσιεύθηκε στην ΑΡΘΡΑ,ΑΡΘΡΑ ΠΕΡΙ ΧΟΡΟΥ

Χορεύοντας τα όρια

Ας μιλήσουμε για όρια!Για όρια που ξεπερνάμε,που καταπατάμε,που μας δεσμεύουν ή μας ελευθερώνουν.Και γιατί όρια?Γιατί να ασχοληθούμε με αυτό το θέμα?Πώς θα χορέψουμε τα όρια?Εδώ και αρκετό καιρό τα όρια με περιτριγυρίζουν σαν έννοια και μου θυμίζουν ότι αξίζει να ασχοληθώ μαζί τους και έτσι μοιράζομαι σε αυτό το άρθρο τις σκέψεις μου επί του θέματος.

Όλα ξεκίνησαν χορεύοντας!

»Δεν θα πας πιο μπροστά στο  glissade assemble»,έλεγε η δασκάλα μου στο μπαλέτο και στεκόταν μπροστά μου για να μην ξεπεράσω το όριο και αλλοιωθεί το βήμα.

»Μέσα στον κύκλο να χορεύετε»,φώναζε ένας άλλος μου δάσκαλος εν ώρα χορογραφίας.

»Μέχρι εκεί θα φτάσει το πόδι στο retire»,με διόρθωνε μια άλλη βάζοντας το πόδι μου στην λακουβίτσα στο γόνατο.

»Στην γραμμήηηηη!Δεν φεύγω από την γραμμή!» »Κράτα το κέντρο,δεν φεύγω από το κέντρο της σκηνής!»,έλεγε δυνατά η αυστηρότερη δασκάλα μου!

Και χόρευα στα θέατρα,στις αίθουσες ελεύθερη και ξέγνοιαστη  με την σκέψη όμως πάντα να μην ξεφύγω από τα όρια,να μην κάνω λάθος και αλλοιώσω το βήμα,την χορογραφία,να μην  περάσω την γραμμή και μπω στον χώρο του άλλου την ώρα που χορεύαμε μαζί στην σκηνή.Χρησιμοποιούσα τα όρια για να υπάρξω στην σκηνή χωρίς να προσβάλω κανέναν,ούτε τους καθηγητές μου,ούτε τους συγχορευτές μου,ούτε τους θεατές,ούτε τα βήματα της εκάστοτε χορογραφίας.Προφυλαγμένη μέσα σε όρια έμαθα να σέβομαι τα όρια.Και είμαι ευγνώμων γι’αυτό!

Και συνέχισα να χορεύω!Ώσπου άρχισα να νιώθω ότι πέρα από τα όρια που έμαθα ,άρχισαν να δημιουργούνται  και άλλα όρια στον χορό μου,διαφορετικής φύσεως.Άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι τα όρια με έπνιγαν κάποιες φορές.Ήθελε η ψυχή μου να χορέψει πιο μακριά από τον περιορισμένο χώρο που έπρεπε να βρισκόμουν για να μην χαλάσει το αισθητικό αλλά και λειτουργικό σχήμα της χορογραφίας κι όμως δεν της έδινα αυτό που ήθελε για να μην ξεφύγω.Λαχταρούσα να δοκιμάσω να χορέψουν τα χέρια μου κι όμως έπρεπε να τα κρατώ σε συγκεκριμένη θέση γιατί έτσι έπρεπε.Ήθελα να δακρύσω από χαρά την ώρα που πηδούσα στον αέρα στην αγαπημένη μου χορογραφία κι όμως δεν το έκανα γιατί θα ήταν υπερβολικά δραματικό.Ήθελα να μεγαλώσω πολύ πολύ την κίνησή μου και την κρατούσα γιατί σεβόμουν τα όρια που έμαθα.Άρχισα να πνίγομαι μέσα στην ίδια μου την χαρά!Τα όρια με περιόριζαν.Και έπρεπε να βρώ μια λύση!Δεν τα ήθελα!

Άρχισε να αντιδράει όλη μου η ύπαρξη!Μια εσωτερική πάλη για το πώς θα βρω την ισορροπία ανάμεσα στα όρια που έμαθα και πίστευα ότι ήταν ωφέλιμα(γι’αυτό δεν τα άφηνα εντελώς) και στα όρια που συνάντησα στην πορεία και τα θεωρούσα βάσανο.Και σε όλη την σύγχυση γνώρισα και άλλα όρια ,ακόμη πιο καταστρεπτικά.Τα όρια του μυαλού μου.Άρχισα να πιστεύω ότι είμαι άχρηστη και ανίκανη να βρω την ισορροπία,άρα δεν είμαι για να χορεύω.Δεν ένιωθα να εξελίσσομαι χορευτικά γιατί ενώ ήθελα να πάω παραπέρα, έμενα μέσα στα όρια που έμαθα και δεν θυμόμουν ότι αυτά μπορούν να μεγαλώσουν ή να μικρύνουν ανάλογα με το πώς είμαι εγώ κάθε φορά.Άρχισα να βλέπω μόνο εμπόδια και περιορισμούς στις σωματικές μου ικανότητες.Το σώμα μου ανταποκρίθηκε σε αυτά που του έλεγε το μυαλό.Και μπλόκαρε.Οι αρθρώσεις μου έγιναν δύσκαμπτες,οι μύες μου γέμισαν φλεγμονές και εγώ χόρευα μηχανικά.Πού και πού βέβαια ξεπηδούσε λίγο η ψυχή μου για να την θυμάμαι κι έβαζε τις τσαχπινιές της αλλά περιορισμένα.Και με τόσα όρια συνήθισα να ζω σε πρέπει και μη.Για ποιο λόγο?

Και μέσα σε αυτό το πακέτο ορίων έμαθα να αντιλαμβάνομαι ότι υπάρχουν παντού όρια,όπως στον χορό έτσι και στην ζωή μου!Άλλωστε ο χορός είναι ένας τρόπος να κατανοώ βαθύτερα την ζωή.Παρατηρώντας λοιπόν το τί συμβαίνει μέσα μου αλλά και γύρω μου,αντίκρυσα πολλών ειδών όρια και διαφορετικά για τον καθένα.Ο καθένας έβαζε με το μυαλό του τους δικούς του περιορισμούς για να μην ακολουθήσει αυτό που του ζήταγε η καρδιά.Κάποιοι μάλιστα το επέβαλαν και σε άλλους.Και εκεί είναι που υπήρχε μια μορφή βίας,μια εκμετάλλευση.Ωχ μπερδεύτηκα πάλι!

Άρχισα να βλέπω ανθρώπους να είναι πιο επιβλητικοί με την παρουσία ή τον λόγο τους και άλλοι πιο αδύναμοι.Άρχισα να βλέπω ανθρώπους να μην σέβονται τον άλλον,να του συμπεριφέρονται άσχημα λεκτικά ή και σωματικά ακόμα ,κι εκείνος να μην αντιδράει καθόλου ή να αντιδράει προς πάσα κατεύθυνση για να δείξει ισχυρός.Οι σχέσεις των ανθρώπων άρχισαν να γίνονται στα μάτια μου ένα παιχνίδι ορίων,ψεύτικων ορίων τις περισσότερες φορές.Ο ένας εκμεταλλεύεται τον άλλον με τον τρόπο του και πολλές φορές ούτε που το νιώθει.Κι εκεί κατάλαβα ότι κι εγώ ήμουν μέσα σε ένα τέτοιο παιχνίδι . Πολλές φορές ένιωθα ότι δεν με σέβονται,αλλά δεν έκανα και  κάτι γι’αυτό.Κατηγορούσα κι εγώ τον εαυτό μου που ένιωθα μικρή,ανίκανη και ανυπεράσπιστη και το καθρέπτιζα. Κι ερχόταν ο οποιοσδήποτε άλλος να μου το χτυπήσει.Και τον άφηνα για να μην ξεφύγω από τα όρια που νόμιζα ότι έπρεπε να σεβαστώ .Τον άφηνα για να μην περάσω την γραμμή και αλλοιωθεί η οποιαδήποτε  σχέση.Επέτρεπα χωρίς να το καταλαβαίνω να αποφασίζει ο άλλος για μένα γιατί κάποτε έμαθα ότι έτσι λειτουργεί.Μα αν δεν φαίνεται η διαχωριστική γραμμή,πώς να ξέρει ο άλλος που έχει την τάση για τους δικούς του λόγους να επεκτείνεται, μέχρι πού να φτάσει? Μέσα μου κάτι φώναζε να αλλάξω πορεία,να φερθώ αλλιώς από το να σκύβω το κεφάλι και να δέχομαι τις όποιες προσβολές.Επέτρεπα να με εκμεταλλεύεται ο οποιοσδήποτε άλλος γιατί είχα μπερδέψει την έννοια των ορίων στο κεφάλι μου.

Όπως έμαθα αρχικά μέσα από τον χορό,τα όρια είναι απαραίτητα για να μπορώ να χορέψω στην σκηνή.Κακά τα ψέματα ,χωρίς αυτά επικρατεί ένα χάος.Και έμαθα να τα σέβομαι.Αλλά ξέχασα κάτι σημαντικό.Μου διέφυγε μια μικρή λεπτομέρεια που τελικά ίσως κάνει όλη την διαφορά και ίσως δίνει και την λύση στο μεγάλο μου μπέρδεμα.Όταν μιλάμε για όρια ,από αυτά τα ωφέλιμα, δεν μιλάμε μόνο για εκείνα που βάζουν οι άλλοι και τα σεβόμαστε για να μπορούμε να υπάρξουμε/να χορέψουμε. Μιλάμε και για τα όρια που βάζουμε κι εμείς οι ίδιοι για να τα σέβονται οι άλλοι για να μπορούμε να υπάρξουμε. Ναι αυτό είναι!Δεν έβαλα προσωπικά όρια!Δεν όρισα τον εαυτό μου ,ώστε να με κατανοήσουν οι άλλοι(ίσως και ο ίδιος μου ο εαυτός) και να σεβαστούν αυτό που είμαι.Δεν προσδιόρισα ποιό βήμα είμαι της συνολικής χορογραφίας και πού φτάνει αυτό.

Τα όρια είναι απαραίτητα στην ζωή μας και στον χορό μας.Τα  υγιή και ευέλικτα όρια εξασφαλίζουν συναισθηματική και σωματική υγεία και αρμονικές σχέσεις ,ενώ τα δύσκαμπτα ή καθόλου όρια προκαλούν δυσαρμονικές σχέσεις,πόνο,θλίψη και ασθένεια.

Αν ο καθένας ενδυναμώνει τον εαυτό του σε όλα τα επίπεδα θέτοντας τα προσωπικά του όρια (φυσικά,πνευματικά,συναισθηματικά,κοινωνικά,οικονομικά,σεξουαλικά,χρονικά και όποια άλλα),τότε είναι ξεκάθαρος ,αληθινός και ο άλλος ξέρει με ποιον έχει να κάνει.Άρα όταν γνωρίζεις ποιός είναι ο άλλος επιλέγεις αν και πώς θα χορέψεις μαζί του ή όχι.Και όσο αφήνουμε στην άκρη αυτά τα μη ωφέλιμα όρια,τους περιορισμούς του μυαλού δηλαδή, και ακολουθούμε και λίγο αυτό που λαχταράει η ψυχή μας βρίσκοντας τον  τρόπο πάντα να σεβόμαστε τα όρια των άλλων ,τότε ίσως αυτά τα »ΟΧΙ» που για κάποιους από εμάς ακούγονται εφιαλτικά  να γίνουν οι πυξίδες που θα μας δείχνουν τα βήματα της πιο ολοκληρωμένης χορογραφίας που θα είναι γεμάτη πραγματική αγάπη.

Ας χορεύουμε λοιπόν τα όρια με την καρδιά μας ορίζοντας οι ίδιοι τον χορό μας και τις ζωές μας!

Άννα Αντωνιάδου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s