Δημοσιεύθηκε στην ΑΡΘΡΑ,ΑΡΘΡΑ ΠΕΡΙ ΧΟΡΟΥ

Ο χορός του ΤΩΡΑ!

Τώρα!Τώρα είναι η ώρα!Τώρα αρχίζουν όλα και τώρα τελειώνουν όλα,γιατί τώρα θα συμβούν τα επόμενα!Τώρα θυμήθηκα  τί μου είπες χθες και τώρα ξέχασα κιόλας όσα θα μου πείς αύριο!Το τώρα είναι ανάμεσα στο πριν και το μετά ,αλλά τώρα βρίσκομαι εδώ μαζί με το πριν και το μετά.Αλλόκοτα πράγματα μπερδεύουν το κεφάλι μου τώρα.Τώρα όμως κουράστηκα να τα σκέφτομαι όλα αυτά και λέω να χορέψω λίγο τον χορό του Τώρα μπας και βγάλω άκρη!Ποιός είναι όμως ο χορός του Τώρα?Ας το πάρουμε από την αρχή.

Ο χορός του Τώρα είναι ο πιο ντελικάτος ,γευστικός,ολοκληρωμένος και λιγάκι δυσνόητος κάποιες φορές (αν δεν έχεις εξασκηθεί πολύ)χορός που μπορεί κάποιος να χορέψει.Είναι ο χορός της ίδιας μας της ύπαρξης.Μόνο χορεύοντας το Τώρα,καταλαβαίνεις την μαγεία της ζωής!Είναι ο χορός που ενώνει τον χρόνο με την φυσική μας υπόσταση,μιας και ενώνει το πριν και το μετά σε ένα αισθησιακό παρόν!Είναι ο χορός που χορεύουν οι ευτυχισμένοι άνθρωποι!Είναι ο χορός που διευρύνει την συνειδητότητά μας,την αντίληψή μας για τα πράγματα,την επίγνωσή μας για το μέσα και το έξω μας.Είναι ο μοναδικός χορός που δεν ξαναχορεύεται με τα ίδια βήματα,όσο και να προσπαθούμε.Είναι ο χορός που δεν αρχίζει και δεν τελειώνει αλλά μας βρίσκει κάπου σε στιγμές,οι οποίες υπάρχουν όμως πάντα!

Ο χορός του Τώρα είναι ο αγαπημένος μου χορός,ακόμα κι αν δυσκολεύομαι αρκετά να τον απολαμβάνω όλες τις ώρες,γιατί υπάρχουν και τεχνικές δυσκολίες μερικές φορές όπως η αγωνία για το μετά,για το αποτέλεσμα ή η προσκόλληση στο χθες!Μέσα στις αίθουσες χορού και τις σκηνές στα θέατρα,εκεί έμαθα ότι όποια κίνηση κάνει το σώμα μου,την κάνει τώρα.Δεν υπάρχει κάτι άλλο.Τώρα στρίβω,τώρα πηδάω στον αέρα,τώρα γλιστράω στο πάτωμα,τώρα πέφτω.Δεν υπάρχει το ξανά το ίδιο,δεν υπάρχει το αφού το έκανα χθες ή θα το κάνω αύριο,γιατί το σώμα και οι συνθήκες αλλάζουν συνεχώς.Υπάρχει αυτό που θα χορέψεις,όπως το χορέψεις τώρα.Άπαξ κι έγινε ,έγινε,αλλιώς σε πάει αλλού και δοκιμάζεις με νέους τρόπους.Η  παράσταση είναι εκείνη μόνο την στιγμή που δίνεις τον εαυτό σου στο λίκνισμα της Τερψιχόρης. Δεν μπορεί να συμβεί πιο μετά. Ο αυτοσχεδιασμός σου συμβαίνει μόνο εκείνη την ώρα που  το σώμα αποφασίζει να κουνηθεί με όποιο τρόπο,γιατί εκείνη ακριβώς την στιγμή χρειάζεται να εκφράσει αυτό που έχει ανάγκη,ακόμα κι αν δεν σου αρέσει αυτό που λέει ή το κρίνεις αρνητικά.

Όλα λοιπόν συμβαίνουν τώρα.Κάθε κίνηση συμβαίνει μόνο μια στιγμή.Το ωραίο  είναι,ότι μόλις ξεπεραστεί το άγχος και ο πόνος της απώλειας της στιγμής-που κυριαρχεί τις περισσότερες φορές-τότε διαπιστώνεις ότι καμία κίνηση δεν χάνεται.Υπάρχει εκεί για πάντα ,απλά εμείς δεν το βλέπουμε.Υπάρχει για να  μετατραπεί σε μια άλλη μορφή. Γίνεται συναίσθημα ευφορίας και πληρότητας ,για παράδειγμα, ή ένα κύμα ενέργειας που εμπνέει εσένα και τους γύρω να χορέψουν κι άλλες κινήσεις.Όσο είμαι προσηλωμένη στο τώρα της κάθε κίνησης,τόσο το τώρα μου διαρκεί.Όσο πιο πολύ παρατηρώ τις λεπτομέρειες της κάθε στιγμής,τόσο πιο πολύ είμαι εντάξει με το τώρα μου.Και αν όλα τα τώρα μας τα ενώσουμε,τότε έχουμε μια ολόκληρη ζωή,μια ολόκληρη χορογραφία που δεν σταματάει!

Ο χορός του Τώρα είναι αυτό που λέμε,ζήσε το τώρα και απόλαυσε την στιγμή.Αυτό δεν σημαίνει ότι χρειάζεται να μην νοιαζόμαστε για το μέλλον μας ή να διαγράφουμε το παρελθόν.Το μόνο που χρειάζεται είναι να τα φέρνουμε όλα αυτά τα χρονικά σημεία στο σήμερα,να τα παρατηρούμε,να τα ζούμε όπως ακριβώς είναι,να τα αποδεχόμαστε με τα θετικά και τα αρνητικά και να αποφασίζουμε προς τα πού και πώς θα συνεχίσουμε τα βήματα.Εξάλλου έχει τόση ομορφιά και σοφία η ζωή που όποια διαδρομή και να ακολουθήσουμε,ο χορός του Τώρα είναι πάντα απολαυστικός όταν γευόμαστε όλες μα όλες τις στιγμές του στο φουλ!Είναι όπως μια arabesque!Σηκώνεις το πόδι ψηλά πίσω και σχηματίζεις μια ορθή ή αμβλεία γωνία με το πάτωμα,ανεβάζοντας τον κορμό προς τα πάνω.Αν δεν νιώσεις όλα μα όλα τα σημεία που περνά το πόδι μέχρι τον φαινομενικά  τελικό προορισμό,δεν πρόκειται να ευχαριστηθείς την κίνηση αυτή.Άρα και όλος ο χορός σου θα είναι σαν να λείπει κάτι.

Εύχομαι να μάθουμε όλοι να χορεύουμε τον χορό του Τώρα,τόσο στη σκηνή ,τις παραστάσεις,τις αίθουσες μαθημάτων όσο και στην καθημερινότητα της ζωής μας για να είμαστε σε θέση να χαμογελάμε από αληθινή ευτυχία!Όποια και να είναι η δυσκολία του κάθε βήματος,ας μην ξεχνάμε την συνέχεια των στιγμών.Αυτή μας δίνει την πληρότητα.Οπότε ας παρατηρούμε και ας αισθανόμαστε όλες τις στιγμές,χωρίς να μας ξεφεύγουν ορισμένες.Ο χορός του Τώρα μας ας είναι μια μη διακεκομμένη χορευτική πορεία αγάπης και ένα εργαλείο αίσθησης της ευτυχίας!

Άννα Αντωνιάδου

 

 

Δημοσιεύθηκε στην ΑΡΘΡΑ,ΑΡΘΡΑ ΠΕΡΙ ΧΟΡΟΥ

Γράμμα στον Εαυτό του Χορού

 

Αγαπημένε μου Εαυτέ του Χορού,

Σου στέλνω αυτό το γράμμα για να  εκφράσω την βαθιά ευγνωμοσύνη μου στην ύπαρξή σου και να σου ζητήσω συγνώμη που πολλές φορές σε στενοχώρησα και παρερμήνευσα τον σκοπό σου στην προσπάθειά μου να σε καταλάβω.

Θυμάσαι?Πάντα δίπλα μου ήσουνα και μου χτυπούσες ρυθμικά τα χέρια παρασύροντας τα πόδια μου σε μοναδικές διαδρομές στον χώρο και τον χρόνο.Και ήταν κι εκείνο το χαμόγελο που ζωγράφιζες στο πρόσωπό μου όταν φιλούσες τρυφερά την ψυχή μου!Μα τί ωραίες στιγμές περάσαμε μαζί!Και το πιο ωραίο ήταν που καθρέπτιζες αυτό που ένιωθα για να καταλάβω ποια είμαι!Μα τί ευφυία!Θυμάσαι τις μέρες που μου ζητούσες να χορέψω και δεν ήθελα γιατί ντρεπόμουν μήπως φανώ λίγη στα μάτια σου?Αλλά εσύ αγαπημένε μου Εαυτέ του Χορού δεν θύμωσες ποτέ πραγματικά με την αντίδρασή μου,παρά μου έδινες τον χρόνο που χρειαζόμουν για να γυρίσω εγώ κοντά σου και να σε αναζητήσω.Εαυτέ μου με αγαπούσες πραγματικά και με άφηνες ελεύθερη να επιλέγω κι έτσι πάντα έβρισκα το θάρρος να γυρίζω κοντά σου!Και κάθε φορά επέστρεφα πιο αποφασισμένη να μην σε εγκαταλέίψω. Αλλά δυσκολευόμουν.Βλέπεις όταν έχεις να κουμαντάρεις τον τόσο μεγάλο σάκο του Εγώ που φορτώνεσαι ανά διαστήματα,δεν αντέχεις να χορεύεις στην σκηνή μαζί με άλλον και μου ήταν πιο εύκολο να σε ξεχνάω και να πηγαίνω μόνη μου στη διαδρομή.Δεν είχα καταλάβει ότι είμαστε Ένα και πίστευα ότι κάπου ήσουν εσύ και κάπου αλλού εγώ.Μα τί ανοησία!

Και αγαπημένε μου Εαυτέ του Χορού θυμάσαι που μου χάριζες εισιτήρια με τις καλύτερες αεροπορικές εταιρίες και ταξίδευα ψηλά στον ουρανό και πήγαινα σε άλλα μέρη?Πάλι μπροστά μου σε έβρισκα κι εκεί  αλλά δεν σε αναγνώριζα. Ηταν τόση η χαρά μου που νόμιζα ότι εγώ την προκαλούσα.Αλλά ήσουν εσύ Εαυτέ του Χορού.Εσύ τα προκαλούσες όλα τα καρδιοχτύπια.Ακόμα κι εκείνα που δεν  ήταν στην σκηνή!Εκείνα ,ξέρεις στο μπαράκι το καλοκαίρι δίπλα στην θάλασσα που πίναμε ποτό χορεύοντας με το αμόρε.Ή τις προάλλες που μαζευόμασταν στο σπίτι και χορεύαμε όλη η παρέα σε αυτοσχέδιο πάρτυ!Ωραίες στιγμές!

Αλλά θυμάμαι και όλα τα δάκρυα που άφησες στα μάτια μου γιατί ήθελες να προχωρήσω μπροστά και με έσπρωχνες κι εγώ φοβόμουν να αφήσω την ασφάλειά μου.Με έσπρωχνες να πάω αλλού και φοβόμουνα να αφήσω αυτά που ήδη γνώριζα και είχα αγαπήσει.Θυμάσαι εκείνη την φορά που με σκούντηξες δυνατά στην πλάτη κι έπεσα με τα μούτρα την ώρα της στροφής?Μα τότε βρήκες ?Όλα να γίνονται δύσκολα?Χτύπησα τότε και θύμωσα μαζί σου και το μόνο που ήθελα ήταν να σε πληγώσω κι εγώ.Και το έκανα.Σε παράτησα,σε μίσησα,σε έδιωξα,σε κακολόγησα στους άλλους,σε έκρυψα και μετά έκλαιγα γιατί σε έχασα!Μα πόσο παράλογο!Και αναρρωτιέμαι: δεν είχα μάτια για να δω την αλήθεια ή μου τα είχες βγάλει και αυτά?Όχι αγαπημένε μου εαυτέ!Τώρα καταλαβαίνω.Εσύ δεν έφταιξες σε τίποτα ,ούτε κι εγώ όμως.Με έβαλες στην διαδικασία να μάθω!Ένα μάθημα ήταν αυτό για να σε εκτιμήσω και να δώ ποιός είσαι γιατί να πάλι εδώ είσαι και τα λέμε και οι πληγές γιατρεύτηκαν και ήρθαν κι άλλες μετά που επίσης εσύ τις θεράπευσες.

Συγνώμη λοιπόν που πάνω στον πανικό μου και τον πόνο μου σε σκότωνα μέρα με την μέρα πιο πολύ και ξεχνούσα πως ό,τι και να συμβαίνει είμαστε μαζί.Μου το απέδειξες σε κάθε βήμα,σε κάθε χορογραφία,σε κάθε παράσταση!Και μιας και είσαι μέρος της ζωής μου πια θα ξέρεις ότι σε βαριέμαι κιόλας πολλές φορές.Ε ναι είναι αλήθεια.Το παραδέχομαι.Κάθε μέρα για 365 μέρες τον χρόνο χορεύουμε μαζί πια.Η ενδυνάμωση μαζί,η πρόβα μαζί,το stretching μαζί,η πιρουέτα μαζί,το battement tendu μαζί,το grand jete μαζί,όλα μαζί.Σε βαρέθηκα.Δεν γίνεται όλα να τα κάνουμε μαζί.Με αγχώνει,με δεσμεύει.Και τί σου είμαι?Γιατί να πιέζομαι να μένω μαζί σου?Όχι όχι αγαπημένε μου Εαυτέ του Χορού μην δίνεις σημασία στις αλλόκοτες σκέψεις μου.Είναι μέχρι να δω καθαρά ότι μόνη μου πιέζομαι γιατί δεν αντέχω το μεγαλείο της αγάπης σου.Εσύ μου τα δίνεις όλα χωρίς να ζητάς αντάλλαγμα κι εγώ τα θέλω κι έτσι κι αλλιώς.Αλλά το αποφάσισα!Δεν θα σου ξαναδώσω τίποτα από υποχρέωση και ας είμαστε χώρια.Και ας με αφήσεις εσύ αυτή την φορά.Θα είμαστε μαζί μόνο για όσο με κάνεις χαρούμενη και σου φέρνω κι εγώ ευτυχία και είμαστε καθαροί και αληθινοί και οι δύο,δηλαδή ο Ένας που είμαστε.

Και μιας και τα συζητάμε όλα, ποιός ακριβώς είσαι Εαυτέ του Χορού και θέλεις να είμαστε Ένα?Μήπως είσαι όλοι εκείνοι οι εαυτοί που επέλεξαν να χορεύουν και να σκορπάνε παντού χαρά με τα βήματα από τον χορό σου μαθαίνοντας τους άλλους να χορεύουν?Μήπως είσαι όλοι οι άλλοι εαυτοί που τους είπες να χορεύουν αλλά φοβήθηκαν ότι είναι αδέξιοι και δεν τόλμησαν ποτέ να σε γνωρίσουν?Μήπως είσαι όλοι εκείνοι οι εαυτοί που ψάχνουν την αγάπη σου στα πόδια αυτών που θαυμάζουν?Μήπως είσαι όλοι οι άλλοι εαυτοί που σε αγαπάνε πραγματικά χωρίς να ξέρουν καν το όνομα που σου δώσαμε?Μήπως είσαι όλοι εκείνοι οι εαυτοί που κλαίνε τα βράδια για να πετύχουν μια θέση στην καρδιά σου?Μήπως είσαι όλοι όσοι χορεύουν ,όλοι όσοι δεν χορεύουν,όλοι όσοι θέλουν να χορεύουν ,όλοι όσοι χορεύουν για να χορεύουν,όλοι όσοι αγαπάνε για να χορεύουν,όλοι όσοι χορεύουν για να αγαπάνε,όλοι όσοι συγκινούνται από τον χορό σου,όλοι όσοι τσακώνονται για τον χορό σου,όλοι όσοι χτίζουν πανεπιστήμια για τον χορό σου, όλοι όσοι γεμίζουν θέατρα για τον χορό σου,όλοι όσοι τραυματίζουν σώματα και ψυχές για τον χορό σου,όλοι όσοι ζηλεύουν τον χορό σου,όλοι όσοι φωτογραφίζουν τον χορό σου,όλοι όσοι ζωγραφίζουν τον χορό σου,όλοι όσοι τραγουδάνε τον χορό σου?Μήπως αγαπημένε μου Εαυτέ του Χορού είσαι εγώ κι εγώ είμαι εσύ και τελικά είμαστε Εμείς?

Θα σου ζητήσω μία χάρη:Θα ήθελα πολύ να με συγχωρέσεις που αμφέβαλλα για σένα και σταμάτησα αρκετές φορές τον χορό στην μέση για να σου δείξω με το δάκτυλο τί πρέπει να κάνεις.Τα βήματα πηγαίνουν όπως τα πάμε μαζί και μαζί θα τα ακολουθήσουμε.Δεν θα σ’αφήσω μόνο σου ξανά,αφού μου το φωνάζεις ότι είσαι εδώ για να πηγαίνουμε παρέα και ούτε θα προσπαθώ να σου αποδείξω ότι είμαι κάποια δυνατή και ανώτερη από σένα που σε κάνω ό,τι θέλω.Θα είμαι αυτή που μου δείχνεις ότι είμαι στον χορό σου που τόσο γενναιόδωρα εαυτέ μου χαρίζεις.Με έπεισες. 

Αγαπημένε μου Εαυτέ του Χορού μέχρι και αφιέρωμα σου κάνουν οι διάφοροι εαυτοί.Έχεις πια και δική σου Παγκόσμια Ημέρα Γιορτής!Έστω και μια ημέρα σε θυμόμαστε τουλάχιστον!Είναι σημαντικό!Πόσο περήφανη νιώθω για σένα!

Ας γιορτάζουμε ,λοιπόν, κάθε μέρα, όλη μέρα (ακόμα κι αν με κουράσεις,ακόμη κι αν σε βαρεθώ,ακόμη κι αν στενοχωρηθώ ή θυμώσω)όλα όσα μας αποκαλύπτεις για την μαγεία της ζωής και όταν θα βρισκόμαστε όλοι οι εαυτοί στον χορό σου ας είναι μόνο για να τραγουδάμε τον σκοπό σου και να σκορπάμε αγάπη στις καρδιές μας!Σε ευχαριστώ για όλες τις φορές που παραπάτησα,έπεσα και με ξανασήκωσες!Σε ευχαριστώ για όλα όσα είσαι και είμαι μέσα από σένα!Σε ευχαριστώ για την υπομονή σου,την επιμονή σου και την πραγματική αγάπη σου!Σε αγαπώ πολύ!

                                                                                                             ένας εαυτός σου

 

Άννα Αντωνιάδου

Δημοσιεύθηκε στην ΑΡΘΡΑ,ΑΡΘΡΑ ΠΕΡΙ ΧΟΡΟΥ

Χορεύοντας τα όρια

Ας μιλήσουμε για όρια!Για όρια που ξεπερνάμε,που καταπατάμε,που μας δεσμεύουν ή μας ελευθερώνουν.Και γιατί όρια?Γιατί να ασχοληθούμε με αυτό το θέμα?Πώς θα χορέψουμε τα όρια?Εδώ και αρκετό καιρό τα όρια με περιτριγυρίζουν σαν έννοια και μου θυμίζουν ότι αξίζει να ασχοληθώ μαζί τους και έτσι μοιράζομαι σε αυτό το άρθρο τις σκέψεις μου επί του θέματος.

Όλα ξεκίνησαν χορεύοντας!

»Δεν θα πας πιο μπροστά στο  glissade assemble»,έλεγε η δασκάλα μου στο μπαλέτο και στεκόταν μπροστά μου για να μην ξεπεράσω το όριο και αλλοιωθεί το βήμα.

»Μέσα στον κύκλο να χορεύετε»,φώναζε ένας άλλος μου δάσκαλος εν ώρα χορογραφίας.

»Μέχρι εκεί θα φτάσει το πόδι στο retire»,με διόρθωνε μια άλλη βάζοντας το πόδι μου στην λακουβίτσα στο γόνατο.

»Στην γραμμήηηηη!Δεν φεύγω από την γραμμή!» »Κράτα το κέντρο,δεν φεύγω από το κέντρο της σκηνής!»,έλεγε δυνατά η αυστηρότερη δασκάλα μου!

Και χόρευα στα θέατρα,στις αίθουσες ελεύθερη και ξέγνοιαστη  με την σκέψη όμως πάντα να μην ξεφύγω από τα όρια,να μην κάνω λάθος και αλλοιώσω το βήμα,την χορογραφία,να μην  περάσω την γραμμή και μπω στον χώρο του άλλου την ώρα που χορεύαμε μαζί στην σκηνή.Χρησιμοποιούσα τα όρια για να υπάρξω στην σκηνή χωρίς να προσβάλω κανέναν,ούτε τους καθηγητές μου,ούτε τους συγχορευτές μου,ούτε τους θεατές,ούτε τα βήματα της εκάστοτε χορογραφίας.Προφυλαγμένη μέσα σε όρια έμαθα να σέβομαι τα όρια.Και είμαι ευγνώμων γι’αυτό!

Και συνέχισα να χορεύω!Ώσπου άρχισα να νιώθω ότι πέρα από τα όρια που έμαθα ,άρχισαν να δημιουργούνται  και άλλα όρια στον χορό μου,διαφορετικής φύσεως.Άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι τα όρια με έπνιγαν κάποιες φορές.Ήθελε η ψυχή μου να χορέψει πιο μακριά από τον περιορισμένο χώρο που έπρεπε να βρισκόμουν για να μην χαλάσει το αισθητικό αλλά και λειτουργικό σχήμα της χορογραφίας κι όμως δεν της έδινα αυτό που ήθελε για να μην ξεφύγω.Λαχταρούσα να δοκιμάσω να χορέψουν τα χέρια μου κι όμως έπρεπε να τα κρατώ σε συγκεκριμένη θέση γιατί έτσι έπρεπε.Ήθελα να δακρύσω από χαρά την ώρα που πηδούσα στον αέρα στην αγαπημένη μου χορογραφία κι όμως δεν το έκανα γιατί θα ήταν υπερβολικά δραματικό.Ήθελα να μεγαλώσω πολύ πολύ την κίνησή μου και την κρατούσα γιατί σεβόμουν τα όρια που έμαθα.Άρχισα να πνίγομαι μέσα στην ίδια μου την χαρά!Τα όρια με περιόριζαν.Και έπρεπε να βρώ μια λύση!Δεν τα ήθελα!

Άρχισε να αντιδράει όλη μου η ύπαρξη!Μια εσωτερική πάλη για το πώς θα βρω την ισορροπία ανάμεσα στα όρια που έμαθα και πίστευα ότι ήταν ωφέλιμα(γι’αυτό δεν τα άφηνα εντελώς) και στα όρια που συνάντησα στην πορεία και τα θεωρούσα βάσανο.Και σε όλη την σύγχυση γνώρισα και άλλα όρια ,ακόμη πιο καταστρεπτικά.Τα όρια του μυαλού μου.Άρχισα να πιστεύω ότι είμαι άχρηστη και ανίκανη να βρω την ισορροπία,άρα δεν είμαι για να χορεύω.Δεν ένιωθα να εξελίσσομαι χορευτικά γιατί ενώ ήθελα να πάω παραπέρα, έμενα μέσα στα όρια που έμαθα και δεν θυμόμουν ότι αυτά μπορούν να μεγαλώσουν ή να μικρύνουν ανάλογα με το πώς είμαι εγώ κάθε φορά.Άρχισα να βλέπω μόνο εμπόδια και περιορισμούς στις σωματικές μου ικανότητες.Το σώμα μου ανταποκρίθηκε σε αυτά που του έλεγε το μυαλό.Και μπλόκαρε.Οι αρθρώσεις μου έγιναν δύσκαμπτες,οι μύες μου γέμισαν φλεγμονές και εγώ χόρευα μηχανικά.Πού και πού βέβαια ξεπηδούσε λίγο η ψυχή μου για να την θυμάμαι κι έβαζε τις τσαχπινιές της αλλά περιορισμένα.Και με τόσα όρια συνήθισα να ζω σε πρέπει και μη.Για ποιο λόγο?

Και μέσα σε αυτό το πακέτο ορίων έμαθα να αντιλαμβάνομαι ότι υπάρχουν παντού όρια,όπως στον χορό έτσι και στην ζωή μου!Άλλωστε ο χορός είναι ένας τρόπος να κατανοώ βαθύτερα την ζωή.Παρατηρώντας λοιπόν το τί συμβαίνει μέσα μου αλλά και γύρω μου,αντίκρυσα πολλών ειδών όρια και διαφορετικά για τον καθένα.Ο καθένας έβαζε με το μυαλό του τους δικούς του περιορισμούς για να μην ακολουθήσει αυτό που του ζήταγε η καρδιά.Κάποιοι μάλιστα το επέβαλαν και σε άλλους.Και εκεί είναι που υπήρχε μια μορφή βίας,μια εκμετάλλευση.Ωχ μπερδεύτηκα πάλι!

Άρχισα να βλέπω ανθρώπους να είναι πιο επιβλητικοί με την παρουσία ή τον λόγο τους και άλλοι πιο αδύναμοι.Άρχισα να βλέπω ανθρώπους να μην σέβονται τον άλλον,να του συμπεριφέρονται άσχημα λεκτικά ή και σωματικά ακόμα ,κι εκείνος να μην αντιδράει καθόλου ή να αντιδράει προς πάσα κατεύθυνση για να δείξει ισχυρός.Οι σχέσεις των ανθρώπων άρχισαν να γίνονται στα μάτια μου ένα παιχνίδι ορίων,ψεύτικων ορίων τις περισσότερες φορές.Ο ένας εκμεταλλεύεται τον άλλον με τον τρόπο του και πολλές φορές ούτε που το νιώθει.Κι εκεί κατάλαβα ότι κι εγώ ήμουν μέσα σε ένα τέτοιο παιχνίδι . Πολλές φορές ένιωθα ότι δεν με σέβονται,αλλά δεν έκανα και  κάτι γι’αυτό.Κατηγορούσα κι εγώ τον εαυτό μου που ένιωθα μικρή,ανίκανη και ανυπεράσπιστη και το καθρέπτιζα. Κι ερχόταν ο οποιοσδήποτε άλλος να μου το χτυπήσει.Και τον άφηνα για να μην ξεφύγω από τα όρια που νόμιζα ότι έπρεπε να σεβαστώ .Τον άφηνα για να μην περάσω την γραμμή και αλλοιωθεί η οποιαδήποτε  σχέση.Επέτρεπα χωρίς να το καταλαβαίνω να αποφασίζει ο άλλος για μένα γιατί κάποτε έμαθα ότι έτσι λειτουργεί.Μα αν δεν φαίνεται η διαχωριστική γραμμή,πώς να ξέρει ο άλλος που έχει την τάση για τους δικούς του λόγους να επεκτείνεται, μέχρι πού να φτάσει? Μέσα μου κάτι φώναζε να αλλάξω πορεία,να φερθώ αλλιώς από το να σκύβω το κεφάλι και να δέχομαι τις όποιες προσβολές.Επέτρεπα να με εκμεταλλεύεται ο οποιοσδήποτε άλλος γιατί είχα μπερδέψει την έννοια των ορίων στο κεφάλι μου.

Όπως έμαθα αρχικά μέσα από τον χορό,τα όρια είναι απαραίτητα για να μπορώ να χορέψω στην σκηνή.Κακά τα ψέματα ,χωρίς αυτά επικρατεί ένα χάος.Και έμαθα να τα σέβομαι.Αλλά ξέχασα κάτι σημαντικό.Μου διέφυγε μια μικρή λεπτομέρεια που τελικά ίσως κάνει όλη την διαφορά και ίσως δίνει και την λύση στο μεγάλο μου μπέρδεμα.Όταν μιλάμε για όρια ,από αυτά τα ωφέλιμα, δεν μιλάμε μόνο για εκείνα που βάζουν οι άλλοι και τα σεβόμαστε για να μπορούμε να υπάρξουμε/να χορέψουμε. Μιλάμε και για τα όρια που βάζουμε κι εμείς οι ίδιοι για να τα σέβονται οι άλλοι για να μπορούμε να υπάρξουμε. Ναι αυτό είναι!Δεν έβαλα προσωπικά όρια!Δεν όρισα τον εαυτό μου ,ώστε να με κατανοήσουν οι άλλοι(ίσως και ο ίδιος μου ο εαυτός) και να σεβαστούν αυτό που είμαι.Δεν προσδιόρισα ποιό βήμα είμαι της συνολικής χορογραφίας και πού φτάνει αυτό.

Τα όρια είναι απαραίτητα στην ζωή μας και στον χορό μας.Τα  υγιή και ευέλικτα όρια εξασφαλίζουν συναισθηματική και σωματική υγεία και αρμονικές σχέσεις ,ενώ τα δύσκαμπτα ή καθόλου όρια προκαλούν δυσαρμονικές σχέσεις,πόνο,θλίψη και ασθένεια.

Αν ο καθένας ενδυναμώνει τον εαυτό του σε όλα τα επίπεδα θέτοντας τα προσωπικά του όρια (φυσικά,πνευματικά,συναισθηματικά,κοινωνικά,οικονομικά,σεξουαλικά,χρονικά και όποια άλλα),τότε είναι ξεκάθαρος ,αληθινός και ο άλλος ξέρει με ποιον έχει να κάνει.Άρα όταν γνωρίζεις ποιός είναι ο άλλος επιλέγεις αν και πώς θα χορέψεις μαζί του ή όχι.Και όσο αφήνουμε στην άκρη αυτά τα μη ωφέλιμα όρια,τους περιορισμούς του μυαλού δηλαδή, και ακολουθούμε και λίγο αυτό που λαχταράει η ψυχή μας βρίσκοντας τον  τρόπο πάντα να σεβόμαστε τα όρια των άλλων ,τότε ίσως αυτά τα »ΟΧΙ» που για κάποιους από εμάς ακούγονται εφιαλτικά  να γίνουν οι πυξίδες που θα μας δείχνουν τα βήματα της πιο ολοκληρωμένης χορογραφίας που θα είναι γεμάτη πραγματική αγάπη.

Ας χορεύουμε λοιπόν τα όρια με την καρδιά μας ορίζοντας οι ίδιοι τον χορό μας και τις ζωές μας!

Άννα Αντωνιάδου

Δημοσιεύθηκε στην ΑΡΘΡΑ,ΑΡΘΡΑ ΠΕΡΙ ΧΟΡΟΥ

Χορεύοντας την βία ή χορεύοντας με βία

Πολύ συχνά τριγυρίζει στο μυαλό μου η έννοια της βίας.Πολύ συχνά παρατηρώ φαινόμενα βίας στην καθημερινή ζωή και στην τέχνη.Πολύ συχνά προβληματίζομαι μιας και παντού τριγύρω υπάρχουν αποτυπώματα βίας.Και τί είναι η βία;Και τί σχέση έχει με τον χορό;Τί σχέση έχει με μένα,με σένα,με μας;

Βία είναι μια ενέργεια επιβολής δύναμης με εξαναγκασμένο τρόπο,χωρίς τη θέλησή σου δηλαδή.Βία είναι να αποφασίζει ο άλλος για σένα.Βία είναι το να επιτίθεσαι λεκτικά,σωματικά,συναισθηματικά,νοητικά,πνευματικά.Βία είναι μια επίθεση για να δείξεις ότι είσαι ο ισχυρός ή για να πάρεις όλα όσα νομίζεις ότι θα θρέψουν το εγώ σου!Η βία συναντιέται στους χώρους πάλης,στα γυμναστήρια, στις πλατείες,στα γήπεδα,στα λεωφορεία,στα σπίτια,στις καφετέριες,στα αεροδρόμια,στα σχολεία,στα νοσοκομεία,στις τηλεοράσεις,στις εκκλησίες,στα παιχνίδια,στα κέντρα διασκέδασης,στα ανθοπωλεία,στα θέατρα,στις συναυλίες,στις ταινίες,στα εστιατόρια,στα βιβλία,στους χώρους πολιτισμού,στις παραστάσεις,στα γραφεία πολιτικών,στα γεννέθλια φίλων,στο χιούμορ,στις ερωτικές συνευρέσεις,στα ραντεβού,στα μαιευτήρια,στα νεκροταφεία,στα συνεργεία,στα πάρκινγκ,στα δάση,στις θάλασσες,στον απέναντι που διαφέρει από σένα,σε σένα που δεν είσαι αυτό που θα ήθελες.Η βία ανθίζει την άνοιξη,το καλοκαίρι,το φθινόπωρο,τον χειμώνα,σε κλειστούς χώρους,σε ανοιχτούς χώρους,με πρόθεση αλλά και χωρίς συνειδητή πρόθεση.Η βία υπάρχει παντού και όλες τις ώρες.Όπου και να κοιτάξω,κάπου κρύβεται και μια πινελιά βίας,άλλοτε μεγάλη και άλλοτε τόσο μικρή που περνά σχεδόν απαρατήρητη.

Και η βία τραυματίζει,αφήνει σημάδια,ουλές,πληγές που δεν γιατρεύονται εύκολα.Η βία δημιουργεί πόνο που πολλές φορές δεν εκδηλώνεται από φόβο.Η βία στερεί από τον άνθρωπο την ελευθερία και τον καταδικάζει να μην βλέπει την ομορφιά της ζωής,οπότε μονίμως να βυθίζεται στο σκοτάδι με μόνη ελπίδα σωτηρίας στον πόνο του την βία.Η βία αναισθητοποιεί.»Η βία θέλει βία για να περάσει»,ισχυρίζεται ο τυφλωμένος πια άνθρωπος που έφτασε να την εξυμνεί κιόλας.Και γίνεται βίαιος για να αμυνθεί το σκοτάδι που τον απειλεί.Δεν είναι βίαιος μόνο αν δολοφονήσει ή αν χτυπήσει κάποιον ή αν κακοποιήσει με εμφανή μετρήσιμο τρόπο.Γίνεται βίαιος στη σκέψη του ,κι ας μην αγγίξει σωματικά κάποιον.Γίνεται βίαιος την ώρα που τρώει ,που κοιμάται,που πάει στην εργασία του,που μιλάει στο τηλέφωνο,που ξαπλώνει με τον σύντροφό του ,που περιμένει στην κίνηση,που χορεύει έχοντας θυμό και καταπιεσμένη θλίψη.Γίνεται βίαιος όταν δεν ακούει συνειδητά τον άλλον ,όταν δεν φροντίζει τον άλλον,όταν δεν αγαπάει τον άλλον γιατί δεν το έκανε ποτέ για τον εαυτό του πραγματικά.Γίνεται βίαιος όταν δεν συνδέεται με την καρδιά του και όλα του φταίνε.

Ναι ο άνθρωπος γίνεται βίαιος και κάθε του πράξη,κάθε του ενέργεια είναι βίαιη όταν μέσα του τα πάντα είναι κομματιασμένα.Και η τέχνη αντικατοπτρίζει την ζωή μας.Οπότε κι εκεί κάπου μέσα συναντάς βία.Πολλή βία,ωμή βία.Πόσα έργα,τραγούδια,ταινίες,παραστάσεις με βία!Θα συμφωνήσω στο ότι πολλές φορές η τέχνη σε φέρνει αντιμέτωπο με την αλήθεια δείχνοντάς σου ποιά είναι,οπότε με αυτές τις συνθήκες κατανοώ το ότι η βία είναι απαραίτητη κάποιες φορές για να δείξει πτυχές της πραγματικότητας.

Αλλά ξέρεις κάτι;Κουράστηκα με την τόση ασχήμια.Και στην ζωή και στην τέχνη.Βαρέθηκα να αναπαράγουμε την βίαιη και μαύρη πλευρά της ζωής.Φτάνει.Δεν αντέχω άλλο να επικροτώ μια βίαιη απεικόνιση της πραγματικότητας που τις περισσότερες φορές δεν έχει και κάποιο καθαρτικό όφελος,αλλά συμβαίνει γιατί είναι της μόδας ή γιατί απλά τραβάει(κακά τα ψέματα το θέλει το δράμα ο άνθρωπος) ή γιατί απλά ο καθένας βγάζει από μέσα του ό,τι πιο βίαιο έχει για να λυτρωθεί ο ίδιος.Κουράστηκα να γελάμε με πράξεις βίας,να τις θεωρούμε δεδομένες και αναπόφευκτες.Όχι η βία δεν είναι δεδομένη,όπως δεδομένη δεν είναι και η ζωή μας.Εμείς την δημιουργούμε.

Αλλά δεν είναι μόνο το περιεχόμενο στην τέχνη που είναι βίαιο.Είναι και ο τρόπος που την χειριζόμαστε.Στον χορό για παράδειγμα σπάνια τον τελευταίο καιρό να δω σώματα που κινούνται με αρμονία.Συνήθως παρατηρώ κορμιά που χτυπιούνται μεταξύ τους και βρίσκονται συνεχώς σε μια κόντρα.Δεν ρέει η κίνηση,δεν κυλάει.Έχει συνήθως μια επιθετική συμπεριφορά προς πάσα κατεύθυνση.Θλίβομαι που το άγγιγμα,το βλέμμα,το περπάτημα,η στροφή ,η κίνηση είναι βίαια.Παρατηρώ οι περισσότερες δημιουργίες πια να είναι γύρω από το ποιός θα επιτεθεί σε ποιόν,ποιός θα ξεφύγει,πόσο θα πονέσει,ποιός θα χάσει.Ο θύτης και το θύμα.Οι χορευτές βιάζονται να δείξουν τις δεξιότητές τους για να κερδίσουν ένα συμβόλαιο δουλειάς και ταλαιπωρούν το σώμα και την ψυχή τους για μια αναγνώριση.Πάνε για μάθημα και ανταγωνίζονται τους άλλους ,θυμώνοντας αν δεν καταφέρουν μια τριπλή πιρουέτα.Οι δάσκαλοι και οι χορογράφοι νοιάζονται για την εικόνα τους και διδάσκουν καταπιέζοντας την αλήθεια τους για να είναι σωστοί και αρεστοί.Και όλοι τρέχουν,τρέχουν να προλάβουν την μία θέση,αγνοώντας τον διπλανό,λες και δεν υπάρχουν θέσεις για όλους.Βρίζουν ,τσακώνονται,κρύβονται,κοροιδεύουν για να ελέγχουν και να μπορούν  να σερβίρουν το ένα και μοναδικό  καινοτόμο δημιούργημά τους που καυχιούνται ότι είναι κιόλας και μεγαλειώδες.Όλα αυτά δεν είναι μια μορφή βίας;

Κουράστηκα με την πεποίθηση ότι η ζωή είναι έτσι και πρέπει να τη δεχτώ με τα στραβά της.Βαρέθηκα να με χαρακτηρίζουν με υποτιμητικό τρόπο ευαίσθητη που δεν αντέχω την ένταση,την δυσαρμονία,την ασχήμια,τους σκοτωμούς,τις επιθέσεις,τα θρίλερ,την φρίκη.Συγνώμη αλλά δεν με αγγίζει πια τίποτα που αλυσοδένει την ψυχή μου και την κάνει να υποφέρει μπροστά σε βίαια φαινόμενα.Δεν το θεωρώ όυτε μαγκιά,ούτε παλικαριά,ούτε πρωτοπορία το να βλέπω,το να ακούω,το να αισθάνομαι ,το να ασκώ βία οποιασδήποτε μορφής.Και ως χορεύτρια δεν αντέχω άλλο διαχωρισμό,άλλη επίθεση στην κίνηση.Χρειάζομαι η τέχνη να με ανεβάζει,να με εξυψώνει ,να με συνδέει με το Όλον!

Ονειρεύομαι έναν κόσμο που όλα αυτά δεν θα ξέρουμε τί είναι,που θα κυλούν όλα με χάρη και ομορφιά και δεν θα χρειάζεται να κλωτσάμε για να καταστρέψουμε οτιδήποτε δεν μας αρέσει ή τον άλλον που νομίζουμε ότι μας φταίει,ακόμη κι αν αυτός ο άλλος είναι ο εαυτός μας.Ονειρεύομαι έναν κόσμο που απλά θα δημιουργούμε αυτό που μας αρέσει,αντί να καταστρέφουμε αυτό που δεν μας αρέσει.

Ονειρεύομαι μια σκηνή που όλοι είναι πρωταγωνιστές και χορεύουν συνδεδεμένοι με την καρδιά τους στέλνοντας αγάπη σε όλες τις κατευθύνσεις, ενώ συνυπάρχουν αρμονικά αποδεχόμενοι τις όποιες διαφορές τους.Και τότε ίσως η βία να είναι απλά ένα αστείο που κανένας δεν θα λαχταράει να ξαναπεί, γιατί θα είναι χιλιοειπωμένο και κουραστικό.Ας χορεύουμε λοιπόν την αλήθεια μας, με την θέλησή μας,χωρίς επίθεση,χωρίς άμυνα,μόνο με αγάπη!

Άννα Αντωνιάδου

Δημοσιεύθηκε στην ΑΡΘΡΑ ΠΕΡΙ ΧΟΡΟΥ

Χορός και διαδρομές

Ένα βήμα δεξιά,ένα βήμα μπρος,ένα βήμα πίσω,ένα βήμα αριστερά...και μόλις διασχίσαμε μια μικρή διαδρομή,ένα τετράγωνο από γεωμετρικής άποψης στον χώρο,αφού πήγαμε και στις τέσσερις πλευρές του.Συνήθως αυτή την διαδρομή την συναντάμε στο βαλς,ένα χορό σε ρυθμό των 3/4 ή όπως μου αρέσει να λέω καλύτερα στον ρυθμό της ολοκλήρωσης.Και έπειτα στρίβουμε δεξιά,κάνουμε ένα βήμα αριστερά,προχωράμε πέντε βήματα μπρος και ξανά δεξιά,πάλι δύο βήματα αριστερά,ένα διαγώνια δεξιά μπρος και τρία πίσω…για να καταλήξουμε δύο βήματα μπροστά διαγώνια αριστερά και στρίβουμε κάνοντας ένα βήμα πίσω και τρία μπροστά.Αυτή η διαδρομή είναι λίγο  πιο μεγάλη,όχι τόσο τετράγωνη και ελαφρώς απρόβλεπτη.Δεν ξέρω αν την συναντάμε σε κάποιο καθορισμένο και αναγνωρίσιμο είδος χορού αλλά σίγουρα την βρίσκουμε στην πιο ωραία και ενδιαφέρουσα διαδρομή που θα μπορούσε ένας άνθρωπος να διασχίσει:στην ίδια του τη ζωή!

Ναι!Η ζωή μας είναι κάπως έτσι.Μια διαδρομή με πολλές μικρές ενδιάμεσες διαδρομές που τις διασχίζεις πότε σε ρυθμό 3/4 και ανεβοκατεβαίνεις νιώθωντας μια πληρότητα σαν να χορεύεις βαλς,πότε σε ρυθμό 4/4 χορεύοντας αισθησιακό τάνγκο με τις αναμνήσεις σου,πότε σε σύνθετους ρυθμούς σαν να χορεύεις για παράδειγμα το πιο βαρύ ζεϊμπέκικο…Όποια διαδρομή κι αν διαλέξεις εσύ,θα βρεις μέσα της κι άλλες και τα βήματά σου ,όσο το επιτρέπεις θα σε οδηγούν σε διάφορα μονοπάτια.

Αν το σκεφτούμε,οι εμπειρίες της ζωής μας είναι ένας χορός.Ίσως όμως όχι πάντα ένας ορισμένος χορός που όλοι τον αναγνωρίζουν.Πολλές φορές ο χορός του καθενός,οι διαδρομές του ,τα βήμάτα του στον χοροχρόνο (είτε είναι εκούσια ή ακούσια)είναι όχι και τόσο προβλέψιμα.Αυτό όμως δεν είναι και το ωραίο;Μία συνεχής έκπληξη!Ίσως κάποιες φορές να είναι κουραστικό να αλλάζεις κατευθύνσεις(μια μπρος μια πίσω )χωρίς έναν συγκεκριμένο επαναλαμβόμενο ρυθμό,αλλά όπως και να έχει είναι μέρος της ζωής και αυτό,ώστε να μην βαρεθείς ποτέ.

Πάντα ήθελα μια ρουτίνα,μια ίδια διαδρομή για να νιώθω ασφάλεια.Μετρημένα βήματα,αποστάσεις,λόγια ,για να μην πέσω.Στα ίδια περίπου μέρη που ξέρω ότι είμαι καλά ή που έλεγαν οι άλλοι ότι είμαι καλά και δεν χαλάω .Κοιτούσα το πιο πέρα κι έλεγα καλά είμαι εδώ.Ή ενώ ήθελα να πάω στο πιο πέρα,φοβόμουν τί θα συναντήσω εκεί και αν θα μπορούσα να επιστρέψω εκεί που ήμουν.Στην προσπάθεια να σταματήσει να υπάρχει το πιο πέρα για μένα και να μου θυμίζει ότι χρειάζεται να ξεκολλήσω από τα γνωστά για να είμαι ευτυχισμένη,το απέρριπτα,το σνόμπαρα.Ό,τι μου κλόνιζε την σταθερότητά μου,γινόταν ο εφιάλτης μου.Και έτσι δεν τολμούσα να αλλάξω τον ρυθμό μου,την κατεύθυνσή μου,την διαδρομή μου.Και άρχισα να νιώθω ότι χάνω…

Και τότε κάτι με έσπρωξε να κάνω κι ένα βήμα μισό,να σταματήσω για λίγο,να παρατηρήσω απλά.Και τα έφερε έτσι η ζωή που δοκίμασα και άλλους δρόμους  ,όταν αυτοί που ακολουθούσα από συνήθεια και φόβο κλείσανε.Δεν με χάλασε όμως καθόλου,γιατί ενώ στην αρχή δυσκολεύτηκα,στην συνέχεια κατάλαβα ότι υπάρχουν κι άλλες ενδιαφέρουσες διαδρομές και τότε ξεκίνησε το ταξίδι μου,με τα πολλά μικρά ταξίδια μέσα του…

Και όπως σε κάθε ταξίδι,έτσι και στο δικό μου, βασικό στοιχείο πια των διαδρομών είναι η εξερεύνηση!Λαχταράω να μάθω ,να ανακαλύψω,να δημιουργήσω νέες διαδρομές.Έμαθα να κρατάω τις βασικές μου διαδρομές,αυτές που ήξερα ,που έμαθα στην αρχή και με κάνουν να νιώθω ασφάλεια,σταθερότητα και σιγουριά αλλά πλέον έχω το θάρρος να πάω και αλλού,στο πιο πέρα και το επιδιώκω όσο πιο συχνά αντέχω.Αυτό με βοήθησε να το πετύχω η χορευτική μου πορεία.

Ως χορεύτρια η κίνησή μου συνάντησε τους ίδιους περιορισμούς όπως και η ζωή μου.Άλλωστε η κίνηση έχει άμεση σχέση με το πώς σκεφτόμαστε και νιώθουμε,οπότε λογικό.Όταν ήρθε η ώρα να συνειδητοποιήσω ότι για να χορέψω πιο αυθεντικά χρειάζεται να αυτοσχεδιάζω και για να αυτοσχεδιάζω χρειάζεται να είμαι αυθεντική ,τότε η όλη μου διαδρομή άλλαξε πορεία. Τί σημαίνει να είσαι αυθεντικός και πόσο μπορείς να είσαι;Αυτό το ερώτημα με απασχολεί πολύ στο ταξίδι μου και ψάχνω συνεχώς απαντήσεις.Και ενώ έμαθα για παράδειγμα να κρατώ το πόδι μου γυρισμένο προς τα έξω σε 120 μοίρες πίσω τεντωμένο(arabesque το λέμε στο μπαλέτο) , είδα ότι υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να είναι το πόδι ανεβασμένο πέραν της συγκεκριμένης χαρακτηριστικής θέσης που θεωρείτε ως κανόνας στον κλασικό χορό!

Είναι ενδιαφέρον λοιπόν να γνωρίζεις τί διαδρομή ακολουθείς,τί βήματα χρησιμοποιείς,με ποιό ρυθμό τα συνδυάζεις!Και αν είσαι λάτρης της ζωής και της κίνησης ,τότε αναμφίβολα όσο βρίσκεις σταθερότητα τόσο χρειάζεται να τολμάς να την αφήνεις λίγο και να παρατηρείς πού πηγαίνεις…Ποτέ δεν ξέρεις…Η ζωή και ο χορός κρύβουν ευχάριστες εκπλήξεις!Αυτή την ευχάριστη έκπληξη συνάντησα στον σύγχρονο χορό ,ενώ πάντα γνώριζα να χορεύω μόνο κλασικό μπαλέτο.Βγήκα για μια στιγμή εκτός άξονα και άλλαξε ο κόσμος όλος.Σκίρτησε η καρδιά πιο δυνατά από την νέα ανακάλυψη!Χόρεψα και ανάποδα και πιο γρήγορα και πολύ αργά και μέσα στο θέατρο και έξω στο δάσος!Χόρεψα σε ευθεία σχηματίζοντας κύκλους μέσα σε τετράγωνο που έγινε τρίγωνο!Και βρήκα εμένα!Τί ωραία!

Οπότε χωρίς φόβο και μόνο με θέληση για όμορφες περιπέτειες και ανακαλύψεις νέων ερεθισμάτων,ας εξερευνούμε την κίνησή μας!Αν υπάρχει εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μας,θάρρος και αγάπη ,τότε η βαλίτσα του ταξιδιού μας θα γεμίσει με υπέροχες αναμνηστικές φωτογραφίες και σουβενίρ από τα πιο απίθανα μέρη και από  άλλους μοναδικούς συνοδοιπόρους ! Ας μην ξεχνάμε ότι ,οι συνδυασμοί των βημάτων μας μπορούν να είναι άπειροι,αν αφεθούμε λίγο στην φαντασία της ζωής!Ας ταξιδεύουμε λοιπόν,ας χορεύουμε κι ας δημιουργούμε αυθεντικές διαδρομές!

Άννα Αντωνιάδου

 

 

 

Δημοσιεύθηκε στην ΑΡΘΡΑ ΠΕΡΙ ΧΟΡΟΥ

XΟΡΟΣ: είναι και φαίνεσθαι

Ο χορός είναι μία τέχνη που σε εκθέτει.Εκ των πραγμάτων,το σώμα είναι το μέσο,το εργαλείο μέσα από το οποίο η τέχνη του χορού επιτελεί τον σκοπό της.Σίγουρα ο χορός όμως δεν είναι μόνο ένα σώμα.Έχει και κάτι ακόμα ή ίσως πολλά ακόμα.Το θέμα όμως τώρα δεν είναι να αναλύσουμε τί είναι ο χορός ή τί άλλο διαθέτει πέρα από σώμα,αλλά να τον δούμε ως αναφορά της εικόνας.

Η σύγχρονη εποχή που διανύουμε,εύκολα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως η εποχή της εικόνας.Τα πάντα περιστρέφονται γύρω από μια εικόνα.Όλοι και όλα προωθούνται ως εικόνα.Όλο το παιχνίδι γίνεται για μια εικόνα.Μια εικόνα στην τηλεόραση,μια εικόνα στον φωτογραφικό φακό,μια εικόνα στα περιοδικά,μια εικόνα στο κινητό τηλέφωνο…Παρατηρώντας τους ανθρώπους,όλοι πασχίζουμε να φτιάξουμε μια εικόνα,να διατηρήσουμε μια εικόνα,να κρίνουμε μια εικόνα…Μια εικόνα ισοδυναμεί με χίλιες λέξεις,λένε,οπότε βάζουμε όλο το υλικό μας κλεισμένο σε μια εικόνα.Αποτυπώνουμε το εγώ μας σε ένα μονοδιάστατο ή το λιγότερο δισδιάστατο »φαίνεσθαι».Τοποθετούμε αυτό που είμαστε σε ένα κουτί,σε μια ταμπέλα,σε ένα χαρτί,το φοράμε και το δίνουμε.Η τεχνολογία μας έχει δώσει απίστευτα εργαλεία ,ώστε να γίνει η καθημερινότητά μας ευκολότερη.Μέσα σε όλα λοιπόν,μας δίνει και τρόπους να δημιουργούμε εικόνες(Άπειρα τα προγράμματα επεξεργασίας εικόνας ,photoshop κτλ για παράδειγμα στα κινητά τηλέφωνα-smartphones).Όταν δημιουργείς,νιώθεις όμορφα,οπότε μπήκαμε στο παιχνίδι να »δημιουργήσουμε».Όταν δημιουργείς,φτιάχνεις κάτι αυθεντικό,κάτι αληθινό,που πηγάζει από το είναι σου.Στον βωμό της τελειότητας όμως που χαρακτηρίζει την εποχή μας,δημιουργούμε τις τέλειες εικόνες,ώστε να αντανακλούν τους τέλειους εαυτούς μας.Είναι όμως έτσι?Γιατί να προσπαθούμε για μια τέλεια εικόνα και όχι για μια όμορφη ζωή?Οι εικόνες μένουν,λένε, και τις αναγνωρίζουν όλοι.Με τί κριτήρια όμως?Γιατί να προσπαθούμε για το πώς φαίνεται κάτι,ο εαυτός μας και όχι για το πώς είναι?

Ο χορός δημιουργεί εικόνες.Παίζει με τις εικόνες.Είναι η φύση της τέχνης αυτής να μορφοποιεί την κίνηση της ψυχής.Μέχρι εδώ καλά.Τί γίνεται όμως όταν παρασυρόμαστε και αναλωνόμαστε στο πώς θα φανεί αυτή η κίνηση?Τί γίνεται όταν,προκειμένου να νιώσουμε αποδεκτοί,δημιουργούμε μια ψεύτικη εικόνα την ώρα που χορεύουμε?Τί γίνεται όταν πας να μάθεις χορό και σου λένε»Ανέβασε το πόδι πιο ψηλά για να φαίνεται ωραίο»?Τί γίνεται όταν επειδή θαυμάζεις κάποιον που χορεύει ολοκληρωμένα,μιμείσαι εξωτερικά την εικόνα που αφήνει ?Τί γίνεται όταν σε απορρίπτουν επειδή η εικόνα σου δεν αντιπροσωπεύει αυτό που κάποιοι όρισαν ως την ιδανική εικόνα χορευτή?Τί γίνεται όταν ο κόσμος ζητωκραυγάζει με θαυμασμό και δέος σε ό,τι φαίνεται »εξωπραγματικό»(πολλαπλές στροφές,ανοίγματα στα πόδια,όμορφα κουστούμια,όμορφα μάτια,μαλλιά,σώμα κτλ) και στρίβει απαξιωτικά το κεφάλι σε ό,τι απλά είναι »εξωπραγματικό»?Ο χορός είναι μόνο αυτά?Τί γίνεται όταν από μικρός μαθαίνεις να ταιριάζεις σε μια εικόνα που σου έδειξαν ,γιατί αν δεν ταιριάξεις δεν θα μπορεί να χορεύει η ψυχή σου που τόσο λαχταρά?Τί γίνεται όταν υπάρχει κατασκευασμένη μόνο μία ιδανική εικόνα του χορευτή και της ζωής που θα »πρέπει» να έχει ,ώστε να αξίζει να λέγεται χορευτής?Ποιός ορίζει ποιός αξίζει να λέγεται χορευτής?

Αυτό που γίνεται όταν κυνηγάς την εικόνα είναι να χάνεις το είναι σου,να χάνεις τον εαυτό σου,να σπαταλάς τη ζωή σου για την γνώμη των άλλων,να ξεχνάς τον χορό σου και να ψευτοχορεύεις τον χορό των άλλων,να δημιουργείς μια φυλακή του εγώ σου που δεν βλέπει την ουσία του χορού .Γιατί κακά τα ψέματα,η εικόνα,αυτό το ψεύτικο ,επιφανειακό κουτί του »φαίνεσθαι» μας δημιουργεί την έντονη ανάγκη να προσπαθούμε για το τέλειο,για το πώς θα μας πουν »μπράβο»,για το πώς θα νιώσουμε ανώτεροι,για το πώς θα επιβεβαιώσουμε την αξία μας.Αν όμως απλά είμαστε και γνωρίζουμε ότι ο χορός μας είναι μοναδικός ,τότε η εικόνα μας δεν θα είναι ψεύτικη και δεν θα χρειάζεται να την κυνηγάμε γιατί δεν θα μας νοιάζει.

Βαρέθηκα και κουράστηκα να βλέπω χορευτές που χορεύουν ό,τι είναι της μόδας,που κινούνται για να αποδείξουν ότι είναι όι πιο υπέροχοι,που κρύβονται γιατί δεν ταιριάζουν με την φαινομενική εικόνα που έμαθαν ότι έχει αυτός που χορεύει,που δεν απολαμβάνουν τον χορό τους γιατί φοβούνται ότι κάνουν τεχνικά λάθη,που σνομπάρουν τους άλλους χορευτές που χορεύουν αλλιώς,που διδάχθηκαν και διδάσκουν σε μικρά και μεγάλα παιδιά ότι ο χορός είναι δύσκολος και δεν είναι για όλους.Βαρέθηκα να βλέπω ανθρώπους που προσπαθούν να αποδείξουν ότι έχουν την τέλεια εικόνα!

Ναι,συμφωνώ ότι όλα χρειάζονται στη ζωή αλλά με μέτρο.Οι εικόνες πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν.Το θέμα είναι τί αντικατοπρίζουν οι εικόνες.Πώς αντιλαμβανόμαστε τις εικόνες και πώς τις χρησιμοποιούμε.Ο χορός δεν μπορεί να ξεφύγει από αυτό.Εξάλλου είναι μέρος της ζωής,είναι ο ίδιος ζωή.Αν το »φαίνεσθαι» γίνει »είναι»,τότε μόνο ο χορός,ο οποιοσδήποτε χορός έχει αξία!Τότε ναι αξίζει να μιλάμε για τέχνη!Αν όμως εξακολουθούμε να εμμένουμε στερεοτυπικά στο πώς θα φανεί το εγώ μας,είναι σαν να φοράμε πάνω μας μια πινακίδα με λαμπάκια και εφέ που να λέει:»Κοίταξέ με!Είμαι ανασφαλής.Θέλω την προσοχή σου για να υπάρξω.Θα σου αποδείξω ότι είμαι ο καλύτερος.Κοίτα πώς χορεύω.Πάω τα πόδια μου ψηλά,όπως ο τάδε και φοράω τα σκισμένα μου παπούτσια που δείχνουν ότι έχω δουλέψει πολύ,και στέκομαι σαν να έχω καταπιεί σκουπόξυλο και οι μύες μου είναι πιασμένοι ,γιατί έτσι είναι οι χορευτές και μέσα στην τσάντα μου έχω πάντα ένα λάστιχο ενδυνάμωσης όπως όλοι οι χορευτές που θαυμάζω,ακόμα κι αν δεν το χρησιμοποιώ όπως χρειάζεται το σώμα μου.»

Είναι κρίμα να μην πάμε βαθιά στους εαυτούς μας και στον χορό μας και να μένουμε στην επιφάνεια!Αργά ή γρήγορα θα το καταλάβουμε ,κι εύχομαι να είναι ο χορός του καθενός μια αποτύπωση του πραγματικού,αυθεντικού εαυτού του.Αυτό χρειάζεται η τέχνη του χορού στις μέρες μας.Φτάνει με το δήθεν.Είναι ώρα να κοιταχτούμε κατάματα και να πούμε: »Αυτός είμαι.Αυτός είναι ο χορός μου» χωρίς φόβο,χωρίς ντροπή,χωρίς έπαρση.Μόνο με αλήθεια και αγάπη!Και απλά να είμαστε!

Άννα Αντωνιάδου

Δημοσιεύθηκε στην ΑΡΘΡΑ ΠΕΡΙ ΧΟΡΟΥ

Ο χορός ως θεραπευτικό μέσο στη σύγχρονη οικογένεια

Στη σύγχρονη εποχή που ζούμε με τις τόσες πληροφορίες γύρω μας, την τόση ταχύτητα εξελίξεων, το τόσο άγχος, η οικογένεια ως θεσμός έχει αρχίσει να χάνει τον ουσιαστικό ρόλο της. Η έλλειψη χρόνου λόγω φόρτου εργασίας, η έλλειψη χρημάτων σε μια περίοδο παγκόσμιας  οικονομικής κρίσης, η έλλειψη επικοινωνίας που επέφερε η τηλεόραση και η τεχνολογία γενικότερα, ο καθημερινός βομβαρδισμός αρνητικών ειδήσεων προκαλούν μια αποξένωση στα μέλη της οικογένειας και προσωπικά το κάθε μέλος κατά πάσα πιθανότητα πάσχει από προβλήματα σωματικής και ψυχολογικής υγείας. Κυριαρχεί φόβος και απαισιοδοξία και η οικογένεια ξεχνά τον πραγματικό της ρόλο: να συνδέει τα μέλη και να δημιουργεί ένα ασφαλές περιβάλλον για την εξέλιξη των μελών της. Οπότε πέρα από την εύρεση τροφής και κάλυψη οικιακών  λογαριασμών ,οι περισσότερες οικογένειες πια όχι μόνο δεν στέκονται ως φάρος και καταφύγιο για τα μέλη, αλλά αντίθετα ενισχύουν μια βίαιη απομάκρυνση από αυτές μιας και κάθε μέλος χάνει την επαφή με τον εαυτό του.

Ο χορός, η κίνηση γενικότερα ,σε συνδυασμό με την μουσική καθώς και με άλλες τέχνες θα μπορούσε να σταθεί ως ένα βοηθητικό εργαλείο να ξανασυνδεθεί η σύγχρονη οικογένεια. Είναι σημαντικό τα μέλη της οικογένειας να νιώθουν σιγουριά για τον εαυτό τους ,να θέλουν το καλύτερο δυνατό για τον εαυτό τους ,την υγεία τους ,την εξέλιξή τους, ώστε  να υπάρχει έπειτα ουσιαστική σύνδεση και επικοινωνία στην οικογένεια. Πέρα από την προσωπική θέληση όμως των μελών είναι απαραίτητη η δέσμευση σε μια καθημερινή ενασχόληση των μελών με τον εαυτό τους. Το κάθε μέλος είτε είναι μικρό ,είτε μεγάλο σε ηλικία οφείλει να δημιουργεί υγιεινές συνήθειες που θα βοηθούν το σώμα ,το πνεύμα και την ψυχή του. Ασκήσεις ενδυνάμωσης του σώματος(φυσική δραστηριότητα),ισορροπημένη διατροφή, καλές συνθήκες ύπνου, φροντίδα υγείας σώματος, ασκήσεις για την μνήμη, την αντίληψη και άλλες εγκεφαλικές λειτουργίες, δραστηριότητες που τονώνουν την αυτοπεποίθηση, την αίσθηση του προσφέρω και λαμβάνω, την αίσθηση του συγχωρώ, του αγαπώ ,όταν γίνονται ταυτόχρονα από όλα τα μέλη της οικογένειας έχουν υπέροχα αποτελέσματα και δημιουργούν ολοκλήρωση στην οικογένεια.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να εντάξει κάποιος τον χορό και την κίνηση στην καθημερινότητά του αλλά θα σταθούμε τώρα σε μερικά παραδείγματα δραστηριοτήτων που μπορούν να γίνουν εύκολα και γρήγορα μέσα στην σύγχρονη οικογένεια:

  • Οικιακές εργασίες ,όπως άπλωμα ρούχων, σκούπισμα, σφουγγάρισμα μπορούν να συνδυαστούν με ρυθμικά μοτίβα που τραγουδά όλη η οικογένεια.
  • Παιχνίδι παρατήρησης 1(Παρατηρώ για τρία λεπτά τον άλλον χωρίς να μιλώ και να κρίνω και προσπαθώ να καταλάβω τί νώθει σήμερα)
  • Παιχνίδι παρατήρησης 2(Παρατηρούμε όλοι μαζί έναν χώρο του σπιτιού και βρίσκουμε τί διαφορετικό έχει από χθες)
  • Χορεύουμε τυχαίο τραγούδι που βάζουμε στο ραδιόφωνο όλοι μαζί και ο καθένας μόνος του και σχολιάζουν ύστερα τα μέλη τί διαφορετικό έκανε ο καθένας στην κίνησ΄του
  • Μιμούμαι κινητικά τον άλλον
  • Κινούμαι στον αρνητικό χώρο του άλλου(δηλαδή εκεί που δεν είναι το υλικό σώμα του άλλου),χωρίς να τον αγγίξω
  • Αγγίζω τον άλλον με διαφορετικούς τρόπους (με το δάκτυλο,με την παλάμη,με το μπράτσο ,με την πλάτη,ήρεμα ,πιο γρήγορα,πιο βαθιά κτλ..)
  • Παίχνίδι ήχων:Δημιουργεί ο καθένας ήχο με το σώμα του και όλοι μαζί φτιάχνουμε ένα τραγούδι χωρίς μουσική αλλά με κινήσεις του σώματος
  • Παιχνίδι μαέστρος και ορχήστρα: Ο ένας οδηγεί με τα χέρια και οι άλλοι κινούνται στην κατεύθυνση που δείχνουν τα χέρια αυτού που οδηγεί
  • Δημιουργία εικόνων με το σώμα(Παίρνουμε εικόνες από βιβλία,περιοδικά,ταινίες κτλ και τις μεταφράζουμε κινητικά)
  • Παιχνίδι παλαμάκι:Χορεύουν όλοι ή κινούν μόνο τα πόδια ή μόνο τα χέρια ή μόνο τους ώμους ή μονο το κεφάλι κτλ και όταν χτυπήσει κάποιος παλαμάκι όλοι σταματούν.
  • Παιχνίδι καθρέπτης(Κάνει ο ένας ό,τι κάνει ο άλλος αντικρυστά ( μπορεί να υπάρχει και επαφή που δεν χάνεται ,δηλαδή να μην ξεκολλήσει το χέρι για παράδειγμα)
  • Παιχνίδι εμπιστοσύνης:Ο ένας έχει κλειστά μάτια και ο άλλος τον οδηγεί στον χώρο πιάνοντάς τον από πλάτη-μέση με την μια παλάμη και με την άλλη του βαστά το  χέρι αγκαλιά.Σταδιακά μπορεί να τον αφήνει να αγγίζει αντικείμενα για να νιώσει με κλειστά μάτια τις διαφορετικές ποιότητες των αντικειμένων.
  • Παιχνίδι γέλιου: Γέλιο ρυθμικό με διαφορετική ένταση και ταχύτητα που παρασέρνει σημεία του σώματος ώστε να κινούνται.
  • Παιχνίδι λέξεων ρημάτων: Λέμε 4 ρήματα και τα κάνουμε κίνηση ή τα σκεφτόμαστε,τα κάνουμε με ροή και προσπαθούν οι άλλοι να τα καταλάβουν.
  • Παιχνίδι ντόμινο: Δίνει ο ένας στον άλλον με διαφορετικό τρόπο ένα αντικείμενο που για παράδειγμα πρέπει να μπει στο ντουλάπι. Προσέχουμε ο χρόνος που έχει το κάθε άτομο να είναι ίδιος ώστε να υπάρχει μια ισόχρονη ροή.

 

Αν υπάρχει φαντασία,μπορούν να γίνουν πολλά!Το σίγουρο είναι ότι τέτοιες μικρές δραστηριότητες είναι ευχάριστες, ανέξοδες, ασφαλείς και χωρίς να το καταλαβαίνουν τα μέλη μαθαίνουν το ένα το άλλο πιο ουσιαστικά. Το σώμα έχει την μαγική ιδιότητα να φέρνει κοντά τους ανθρώπους ,οπότε αν υπάρχει σωματική επαφή στην οικογένεια και κοινές δραστηριότητες που βοηθούν την υγεία των μελών σε σωματικοψυχοπνευματικό επίπεδο καθώς και συζήτηση έπειτα από το παιχνίδι, τότε σίγουρα η σύγχρονη οικογένεια θα έρθει πιο κοντά στην αληθινή της φύση και θα ολοκληρώσει τον σκοπό της!

 

Άννα Αντωνιάδου

 

Δημοσιεύθηκε στην ΑΡΘΡΑ ΠΕΡΙ ΧΟΡΟΥ

Χορός: είναι για όλους?

Είναι ο χορός για όλους? Για να απαντήσουμε, ίσως χρειάζεται πρώτα να δούμε τί είναι αλήθεια ο χορός. Θα μπορούσε κάποιος να ορίσει επαρκώς τι είναι χορός? Σίγουρα είναι μια τέχνη που σου επιτρέπει να εκφράζεσαι μέσα από το σώμα. Αλλά όπου και να ανατρέξουμε στην ιστορία, βλέπουμε ότι ο καθένας αντιλαμβάνεται ,βιώνει και εκφράζει αλλιώς την έννοια του χορού.

Όμως όσο διαφορετικός και να είναι ο ορισμός του χορού για τον καθένα προσωπικά, ο χορός έχει ένα κοινό μαγικό στοιχείο. Ευνοεί την επικοινωνία. Είναι μια άλλη γλώσσα, η οποία όμως είναι κοινή σε όλους τους ανθρώπους, σε όλους τους λαούς.

Είναι γεγονός ότι το σώμα είναι φτιαγμένο έτσι, ώστε να κινείται, αν το δούμε και από άποψη μηχανικής. Ο τρόπος λοιπόν που κινείται είναι οι λέξεις. Πολλές φορές δεν χρειάζεται καν να μιλήσουμε, γιατί το σώμα έχει τρόπο να μεταφράζει την σκέψη και το συναίσθημα σε κίνηση και η κίνηση αυτή είναι αναγνωρίσιμη σε όλους (π.χ όταν κάποιος δείχνει μπρος με το δάκτυλό του, όταν κάποιος χαιρετά,, όταν κάποιος πιάνει την κοιλιά του και διπλώνεται προς τα μέσα, όλοι καταλαβαίνουν τί συμβαίνει).

Θεωρώ λοιπόν πως είτε λες ότι ασχολείσαι με τον χορό ,είτε όχι, σίγουρα μπορείς να χορέψεις. Υπάρχει ένα γνωμικό των αρχαίων προγόνων μας που λέει <<Ὁ μή χορεύων τό γενόμενον ἀγνοεῖ>>,δηλαδή αυτός που δεν χορεύει αγνοεί αυτά που γίνονται, που δημιουργούνται καθώς χορεύεις.

Αν αφεθούμε στο σώμα, το ακούσουμε και το απενοχοποιήσουμε, τότε Ναι ΟΛΟΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΧΟΡΕΨΟΥΝ! Δεν υπάρχει σωστή και λάθος κίνηση. Η ίδια η Φύση μας έχει δώσει το σώμα, ώστε μεταξύ άλλων να επικοινωνούμε, και με έναν άλλο κώδικα πέρα από την ομιλία.

Αν παρατηρήσουμε στο ζωικό βασίλειο κανένα ον δεν μιλά με λέξεις, παρά με τη γλώσσα του σώματος ή την κίνηση των φωνητικών χορδών. Επίσης δεν είναι τυχαίο που οι πρωτόγονοι πολιτισμοί χρησιμοποιούσαν τον χορό ως κύριο μέσο έκφρασης και ευγνωμοσύνης προς τους θεούς και όλη την πλάση, νιώθοντας παράλληλα ελευθερία και λύτρωση από κάθε πόνο ή δυσκολία.

Η αξία του χορού είναι μεγάλη! Ας δούμε ορισμένα από τα γενικά οφέλη του:

  • Σε σωματικό επίπεδο, ως φυσικό και βιολογικό φαινόμενο που μελετάται από τις επιστήμες της Κινησιολογίας, Βιομηχανικής, Εργοφυσιολογίας, ο χορός έχει πολλά οφέλη για την υγεία. Γυμνάζει, δυναμώνει τους μύες, αυξάνει την ευλυγισία, βοηθά στη σωστή στάση του σώματος ,στην ισορροπία και την διατήρηση του φυσιολογικού βάρους, βοηθά στο καρδιαγγειακό και νευρολογικό σύστημα, στη μνήμη, την οξυδέρκεια, την αντίληψη, τα αντανακλαστικά.
  • Ως πολιτισμικό αγαθό που μελετάται από την Ανθρωπολογία, Εθνολογία, Λαογραφία ,Κοινωνιολογία, Ψυχολογία, Φιλοσοφία, Ιστορία και άλλες επιστήμες, ο χορός δυναμώνει το πνεύμα και προάγει τον πολιτισμό .Ως τέχνη, έχει την ιδιότητα να γίνεται ο εκφραστής των πολιτικών και κοινωνικών καταστάσεων κάθε τόπου και κάθε εποχής.
  • Σε πνευματικό επίπεδο, ο χορός φέρνει κοντά τον κάθε χορευτή με το σώμα του, με τις σκέψεις και τα συναισθήματά του και επιδρά στην ψυχολογική του κατάσταση ,την αυτογνωσία και την συνειδητότητα. Το βλέπουμε άλλωστε και σε κλάδους Ψυχολογίας και Ολιστικής Ιατρικής που ασχολούνται με την Θεραπεία του ανθρώπου και ανθίζουν τα τελευταία χρόνια όπως η Χοροθεραπεία, όπου φαίνεται ξεκάθαρα και ο θεραπευτικός ρόλος του χορού στον άνθρωπο.
  • Ο χορός είναι και τρόπος λατρείας των θεών και αυτό το βλέπουμε στα διάφορα τελετουργικά των διαφόρων θρησκειών και παραδόσεων ανά τους αιώνες όπου κάθε κίνηση είναι μία ιερή στιγμή αφοσίωσης.
  • Είναι όμως και παιδεία και ως εκπαιδευτικό μέσο κινητικής και αισθητικής αγωγής καλλιεργεί την γνώση ,την φαντασία, την δημιουργικότητα και την αντίληψη του ωραίου σε μικρούς και μεγάλους.
  • Σε ενεργειακό επίπεδο, ο χορός έχει την ιδιότητα να ενώνει και να δημιουργεί. Έτσι παρατηρούμε μεταξύ άλλων να φέρνει κοντά τους ανθρώπους και να δημιουργεί πολλές φορές έλξη στα δύο φύλα.
  • Ο χορός μπορεί να γίνει και τρόπος διασκέδασης δημιουργώντας χαρά.
  • Είναι συνεργασία με τα μέλη του σώματος, τις σκέψεις, τα συναισθήματα, με την μουσική, με τους άλλους ανθρώπους, με τον χώρο γύρω μας.
  • Είναι ένας μεγάλος Δάσκαλος, αφού ανοίγει τον δρόμο για το πώς
  1. να πειθαρχούμε και να προσαρμοζόμαστε στις όποιες συνθήκες
  2. να δίνουμε σημασία στην στιγμή, στο τώρα
  3. να ακούμε, να σεβόμαστε και να εμπιστευόμαστε το σώμα μας και τους άλλους ανθρώπους
  4. να επιμένουμε υπομονετικά
  5. να ανακαλύπτουμε το καινούριο και να εξερευνούμε παίζοντας
  6. να δεχόμαστε το διαφορετικό
  7. να βρίσκουμε τρόπους να σηκωνόμαστε όταν πέφτουμε.

Για μένα ο χορός είναι ένας τρόπος να κατανοώ την ζωή μου και ό,τι συμβαίνει σε αυτή. Είναι το εργαλείο που ικανοποιεί την ανάγκη μου να εκφραστούν και να ειπωθούν όσα δεν λέγονται με απλά λόγια στην καθημερινότητα.

Διανύουμε δύσκολες μέρες ,όπως λένε και όπως όλοι παρατηρούμε! Η εποχή που ζούμε κατακλύζεται από αρνητικά μηνύματα, απαισιοδοξία, μιζέρια, φόβο για το μετά, αδικίες, εχθρότητα. Και όμως, αν ο καθένας προσπαθήσει με τον τρόπο του ,τα πράγματα δεν είναι και τόσο άσχημα. Ο χορός λοιπόν θα μπορούσε να είναι ένας τρόπος, κάτι που θα δώσει ελπίδα, λύσεις και χαμόγελα στην καθημερινότητά μας!

Δεν χρειάζεται να βάζουμε ταμπέλες και να περιθωριοποιούμε τα διάφορα είδη κίνησης και στυλ, είτε είναι μπαλέτο, είτε λάτιν χοροί, ή σύγχρονος χορός ή ανατολίτικος ή break dance ή παραδοσιακός χορός. Όπως οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί μεταξύ τους αλλά και τόσο ίδιοι ταυτόχρονα, έτσι και ο χορός είναι ΕΝΑΣ. Ευχή μου είναι να  αφήσουμε τα στερεότυπα για το ότι ο χορός είναι για λίγους ,για εκείνους που ξέρουν, για εκείνους που έχουν το ”κατάλληλο” σώμα, που είναι έτσι, που είναι αλλιώς. Ο χορός είναι για όλους, για ερασιτέχνες και επαγγελματίες, για μικρούς και μεγάλους ,για πολύ πολύ μικρούς και για πολύ πολύ μεγάλους, για κάθε εθνικότητα, για άνδρες και γυναίκες, για κάθε σωματότυπο και κάθε ειδική ανάγκη, για κάθε χώρο. Σήμερα ο χορός είναι για όλους κι έτσι χρειάζεται να το βλέπουμε(υπάρχουν ακόμη χώρες που απαγορεύουν το να χορέψεις και θεωρείται παράπτωμα αν σε πιάσουν) .Ο χορός πλέον χορεύεται παντού, αφού αυτή είναι η φύση του. Πέρα από τις σχολές χορού, τα στούντιο, τα θέατρα, τους χώρους διασκέδασης ο χορός βρίσκεται και στον δρόμο, στις πλατείες, στα πάρκα, στα μουσεία, στα εργοστάσια, στα εργαστήρια των θετικών επιστημών, στα κέντρα μελέτης του διαστήματος, στους υπολογιστές μιας και με το διαδίκτυο, την τεχνολογία και τα διάφορα πολυμέσα μπορούμε να ενημερωθούμε και να δημιουργήσουμε χορό ανά πάσα ώρα και στιγμή.

Ας  χορεύουμε λοιπόν όλοι με όποιο τρόπο και μέσο μπορεί ο καθένας, όπου επιθυμεί, όποτε και για όσο επιθυμεί ,κερδίζοντας λίγη από την μαγεία που η τέχνη αυτή έχει να μας προσφέρει!

Άννα Αντωνιάδου

(