Δημοσιεύθηκε στην ΑΡΘΡΑ

Η Αγάπη

H Αγάπη,η αγάπη άνευ όρων,δεν ζητάει σεβασμό!Δεν ζητάει αναγνώριση!Δεν ζητάει να της δώσουν σημασία!Δεν ζητάει τίποτα σε αντάλλαγμα για να υπάρξει!Η Αγάπη υπάρχει έτσι κι αλλιώς και ξέρει ότι δεν έχει την ανάγκη κάποιου/κάποιων για να επιβιώσει!Η Αγάπη υπάρχει παντού και διαχέεται όπως το φώς!Τίποτα δεν την σταματά και γι’αυτό δεν έχει την ανάγκη να αντισταθεί,να διαμαρτυρηθεί για να διεκδικήσει λίγα ψίχουλα αγάπης για τον εαυτό της!Η Αγάπη είναι από μόνη της αγάπη και δεν νιώθει ποτέ έλλειψη!Η Αγάπη δεν κρύβεται και κάνει αυτό που ξέρει να κάνει:να απλώνεται παντού,χωρίς όμως να ζητάει από τα εμπόδια στον δρόμο της να την προσέξουν και να κάνουν στην άκρη για χάρη της!Η Αγάπη με εμπιστοσύνηκαι χωρίς να τα κρίνει,ευχαριστεί τα όποια εμπόδια συναντά και βρίσκει πάντα τρόπους να τα προσπερνά με χάρη για να συνεχίζει το αέναο ταξίδι της!Η Αγάπη δεν ζητά να αλλάξουν οι καιροί,τα συστήματα,οι άνθρωποι,οι δύσκολες καταστάσεις!Δεν έχει λόγο να το κάνει,αφού ξέρει ότι όλα είναι κομμάτια της και η δύναμή της μπορεί απλά να τα μεταμορφώσει!Η Αγάπη δεν ζητά!Η Αγάπη δημιουργεί!Δημιουργεί νέους δρόμους για να περπατά και να απλώνεται!Η αγάπη δεν είναι μία θεωρία του μυαλού!Είναι η δύναμη της καρδιάς που ενώνει τα πάντα στην ζωή σε ΈΝΑ!💖
Άννα Αντωνιάδου

Δημοσιεύθηκε στην ΑΡΘΡΑ

Η ώρα της Επανάστασης

Είναι η ώρα της Επανάστασης!Ναι, έφτασε η ώρα της Επανάστασης,θα πούνε πολλοί και θα τρέξουν να φορέσουν την μάσκα του επαναστάτη φωνάζοντας στους δρόμους διεκδικώντας ένα καλύτερο μέλλον!Τώρα που οι καιροί είναι περίεργοι και οι παγκόσμιες εξελίξεις τρέχουν σε δρόμους ανασφαλειας,φόβου και αναταραχών,τώρα είναι η ώρα της επανάστασης!Κατά βάθος πάντα ήταν η ώρα της επανάστασης ,αφού πάντα τα πράγματα άλλαζαν!Αλλά όπως και να έχει ,τώρα είναι η ώρα της Επανάστασης!Τώρα είναι η ώρα της δικής μας Επανάστασης!Και Επανάσταση σημαίνει εγείρω,σηκώνω,ξεσηκώνω,ανυψώνω,αλλάζω στάση!

Γιατί όμως χρειάζεται μία Επανάσταση?Η απάντηση μοιάζει σαν χιλιοειπωμένο αστείο.Αιώνες και αιώνες στην ανθρώπινη ιστορία φύτρωναν επαναστάσεις σε κρίσιμες περιόδους καμπής που τα πράγματα έφταναν σε ένα αδιέξοδο και χρειαζόταν μία αλλαγή πορείας.Μάχες,πόλεμοι,αδικίες,διαχωρισμοί και ξαφνικά μία επανάσταση γεννιέται από τους αδικημένους ή δυσαρεστημένους ή στριμωγμένους συνήθως, που γίνεται λύση και αφορμή για να αλλάξουν τα πράγματα.Είναι όμως έτσι?Τα πράγματα έτσι κι αλλιώς εξελίσσονται και αλλάζουν αφού τίποτα δεν είναι στάσιμο από άποψη ενέργειας.Αν το παρατηρήσουμε, το φώς ταξιδεύει παντού σε καμπύλες διαδρομές και την ώρα της όποιας στροφής γεννιέται πάντα μία επανάσταση!Ίσως η επανάσταση είναι ένας τρόπος που χρησιμοποιεί ο άνθρωπος για να κατανοήσει τις αλλαγές εξελικτικής πορείας του φωτός ,για να μπορεί να υπάρξει ο ίδιος και να προσαρμοστεί σε νέα για αυτόν σημεία στον χώρο.Κάθε σημείο του χωροχρόνου όμως έχει τα δικά του χαρακτηριστικά και ιδιότητες.Με άλλα λόγια κάθε στιγμή στην ιστορία χρειάζεται άλλου είδους επανάσταση!

Ποιά επανάσταση όμως είναι κατάλληλη τώρα?Τώρα που ξεγυμνώνονται όλα τα εγκλήματα και οι ανεπάρκειες των καθεστώτων που βασίλευαν αιώνες,ποιά επανάσταση θα δώσει ένα τέλος στην θλίψη που έχει σκεπάσει τον πλανήτη?Ποιά επανάσταση θα ταιριάξει στο χρονικό αυτό σημείο ,που όποια πέτρα και να σηκώσεις αντικρύζεις κάποιο καλοφτιαγμένο ψεύτικο προσωπείο?Ποιά επανάσταση θα ξυπνήσει τους αληθινούς επαναστάτες ώστε να αναλάβουν δράση σε αυτούς τους παράλογους καιρούς?Οι παλιές βιντεοκασέτες κολλάνε πια και δεν παίζουν στις νέες τεχνολογικές συσκευές.Δεν μπορούμε να τις παίζουμε ξανά και ξανά στην προσπάθεια να μοιάσουμε λίγο στους προγόνους μας !Τα παλιά μας όπλα δεν αντέχουν να νικήσουν απειλές,αόρατους εχθρούς και τις δυνάμεις του εγωισμού που έχουν θολώσει την ατμόσφαιρα.Ό,τι λειτουργούσε στο παρελθόν,τώρα είναι άχρηστο!Οι παλιές μορφές επαναστάσεων δεν είναι αρκετές στο τώρα!Τότε ίσως ήταν ιδανική λύση,τώρα όμως μπορεί να είναι καταστροφή.Όσο πολεμάμε όπως παλιά,θα αχρηστεύομαστε παρέα με τις βιντεοκασέτες και τα όπλα του παρελθόντος.

Τώρα είναι η ώρα της Επανάστασης,μίας αλλιώτικής επανάστασης που δεν έχει ξανα-υπάρξει, μίας νέας επανάστασης ή καλύτερα επανατοποθέτησης που την δημιουργούμε ή καλύτερα την επαναφέρουμε στην μνήμη μας από το μέλλον!Όπως κάθε επανάσταση έτσι και αυτή για να είναι επιτυχημένη χρειάζεται να είναι ολοκληρωμένη και να περάσει από τρία στάδια:

1) φάση παρατήρησης του πλαισίου (συνήθως γίνεται παρατηρώντας τα γεγονότα που συμβαίνουν επαναλαμβανόμενα σε σένα αλλά και γύρω σου )

2) φάση συναισθημάτων αγανάκτησης,θυμού,φόβου,απογοήτευσης (που σου δείχνουν ποιά γεγονότα και καταστάσεις δεν σε εξυπηρετούν πια και χρειάζονται διαφορετική αντιμετώπιση)

3)φάση αποδοχής όλων των καταστάσεων και δημιουργίας νέων συνθηκών που σου δημιουργούν αίσθημα ειρήνης και ικανοποίησης .

Συνήθως οι επαναστάσεις μένουν στο δεύτερο στάδιο και τότε γίνονται απλές διαμαρτυρίες κι εκφράσεις παραπόνων ενάντια σε κάποια απειλή.Και μετά από λίγο καιρό ξανά τα ίδια και τα ίδια.Κάθε στάδιο είναι απαραίτητο και χρήσιμο αλλά δεν χρειάζεται πρσκόλληση σε κανένα.Στόχος είναι να καταφέρνουμε να στρίβουμε παρέα ,οπότε το τρίτο στάδιο είναι και αυτό απαραίτητο γιατί μπορεί να μας δείξει τί χρειάζεται να κάνουμε αν κάτι μας βαραίνει κατά την διάρκεια της στροφής.

Οι επαναστάσεις δεν γίνονται για να γίνουν.Οι Επαναστάσεις προκύπτουν.Τώρα λοιπόν που ο πλανήτης έχει ταρακουνηθεί αρκετά και περνάει το δεύτερο στάδιο είναι η ώρα να προχωρήσουμε στο τρίτο.Ναι τα πράγματα είναι περίεργα!Δεν χρειάζεται άλλο να τα κρύβουμε,να τα κουκουλώνουμε,να τα χρωματίζουμε για να μας φαίνονται πιο όμορφα.Είναι η ώρα να δούμε και να αποδεχτούμε την όποια αλήθεια μέσα μας ,στις σχέσεις μας,στις κυβερνήσεις μας,στις δουλειές μας,στα όνειρά μας,στα πάντα γύρω μας.Ο κόσμος δεν μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει όπως τον συνηθίσαμε.Και όχι γιατί τα θαλασσώσαμε και αξίζουμε να τιμωρηθούμε ,αλλά γιατί απλά είμαστε σε στροφή,οπότε χρειαζόμαστε νέα δεδομένα πια.Είναι φυσικό να συμβαίνει.Θέλει όμως θάρρος να αντικρύσεις μεμιάς όλα όσα σιχαίνεσαι,φοβάσαι ή όλα όσα σε πονάνε τώρα.Θέλει θάρρος να νιώσεις όλο τον κόσμο να γκρεμίζεται.Χρειάζεται όμως να τα αποδεχτούμε όλα αυτά.Όχι να συμβιβαστούμε ,αλλά να τα αποδεχτούμε ώστε να βρούμε τρόπους και λύσεις για να προχωρήσουμε μετά την στροφή.Και αυτό το κάτι που μπορούμε να κάνουμε έπειτα, δεν είναι να βγάλουμε τα πανό από τις ντουλάπες και να υψώσουμε φωνή αντιδρώντας μπροστά σε άλλους που θεωρούμε ότι έχουν την ευθύνη είτε αυτοί λέγονται Κράτος ή κυβέρνηση ή υπηρεσίες ή αφεντικό ή συνάδελφοι ή γονείς ή σύντροφος ή φίλοι ή γείτονες ή περαστικοί ή εαυτός ζητώντας να μας δώσουν έναν πιο διαφορετικό κόσμο.Όυτε χρειάζεται να βγάλουμε τα μαχαίρια και να χτυπήσουμε βίαια την γροθιά στο τραπέζι ή στο κεφάλι κάποιου υποστηρίζοντας τον δίκαιο αγώνα μας.Αυτό που χρειάζεται είναι να αναλάβουμε εμείς την ευθύνη της πραγματικότητας και αντί να αντισταθούμε στο οτιδήποτε ή στον οποιοδήποτε δημιουργώντας κι άλλο πόνο,να δημιουργήσουμε από την αρχή εμείς τα πράγματα όπως τα ονειρευόμαστε.

Είναι η ώρα λοιπόν της Νέας Επανάστασης που το μόνο δυνατό αυτοεπαναφορτιζόμενο όπλο απέναντι σε κάθε απειλή δεν χρειάζεται να το αγοράσουμε πια από κάποιον άλλον ή να το ψάξουμε κάπου έξω κάνοντας συμφωνίες και διαπραγματεύσεις.Το όπλο αυτό της νέας επανάστασης ,της πραγματικής επανάστασης βρίσκεται μέσα μας,στην καρδιά.Και μόνο με αυτό μπορούμε πλέον να τα καταφέρουμε στην στροφή ,μιας και η καρδιά έχει την τεχνολογία να μεταμορφώνει με την Αγάπη της ό,τι δεν εξυπηρετεί την εξέλιξή της!Η νέα Επανάσταση δεν γίνεται έξω στους δρόμους πια,αλλά μέσα στην καρδιά και πρακτικά αυτό σημαίνει εμπιστοσύνη στην ροή ,αβίαστα,χωρίς προσπάθεια,χωρίς κόπο,χωρίς πόνο,χωρίς »εγώ έχω δίκιο,όχι εγώ έχω δίκιο»,χωρίς αντίδραση,χωρίς να περιμένουμε από άλλους οδηγίες για το πώς θα ζήσουμε.Η νέα Επανάσταση είναι να αφήσουμε την Αγάπη να μας δείχνει τον δρόμο χωρίς να προσπαθούμε να την ορίσουμε μένοντας σε στερεότυπα και προκαταλήψεις ή παλιές καταστάσεις ή ακολουθώντας ό,τι μας σερβίρουν ακόμη κι αν δεν μας αρέσει.Η νέα Επανάσταση είναι να συγχωρέσουμε και να αγαπήσουμε ό,τι ήταν,είναι και θα είναι κομμάτι της διαδρομής μας και να απολαύσουμε αυτό το υπέροχο ταξίδι της Ζωής ελεύθερα χωρίς όρους,εξαρτήσεις και περιορισμούς.Η νέα Επανάσταση είναι να είμαστε ο εαυτός μας εκεί που όλοι μας λένε κατά βάθος να γίνουμε κάτι άλλο προκειμένου να μας αποδεχτούν, να αρέσουμε , να ταιριάξουμε,να έχουμε αξία.Η νέα Επανάσταση είναι να επιτρέψουμε σε μας να είμαστε ο Εαυτός μας ,αλλά και στους άλλους να είναι όπως χρειάζεται να είναι ακόμα κι αν δεν μας αρέσουν πάντα κάποιες συμπεριφορές.Η νέα Επανάσταση είναι η Αγάπη και ήρθε η ώρα να ξεσηκωθούμε!

Καλή μας Επανάσταση!

Με Αγάπη,

Άννα Αντωνιάδου

Δημοσιεύθηκε στην ΑΡΘΡΑ

Μία διαφορετική Ανάσταση!

Aνάσταση!Έφτασε η ώρα της Ανάστασης!Όχι όπως κάθε χρόνο όμως!Όχι όπως συνηθίζαμε για πάρα πολλά χρόνια!Φέτος είναι μία διαφορετική Ανάσταση!Ίσως μία αληθινή Ανάσταση όπως την ορίζει και η ίδια της η λέξη!

Ίσως η φετινή Ανάσταση να είναι ένα ξύπνημα από τον λήθαργο που είχαμε πέσει για τόσους αιώνες!Ίσως η φετινή Ανάσταση να είναι ένα σήκωμα λίγο πιο ψηλά,μία ανάταση ψυχής,μία αναγέννηση,μία αναζωογόνηση!Ναι!Η φετινή Ανάσταση είναι λαμπρή!Γιατί έφτασε η ώρα για το καινούριο,για το διαφορετικό,για το πιο αληθινό.Έφτασε η ώρα να σπάσει το αυγό και να βγεί έξω στο Φώς το μικρό κοτοπουλάκι που κυοφορούσε τόσα χρόνια η ανθρωπότητα!Έφτασε η ώρα να γιορτάσουμε μέσα μας πια,με όλη την καρδιά μας την επιστροφή στο Φώς μας,χωρίς να χρειάζεται να πάμε κάπου για να το συμβολίσουμε.Έφτασε η ώρα να ανάψουμε λαμπάδες και κεριά στον ιερό ναό που βρίσκεται μέσα στην καρδιά μας, που τον αφήναμε απεριποίητο να αραχνιάζει τρέχοντας να χτίσουμε έξω μας κάτι που να μας τον θυμίζει.Έφτασε η ώρα να αναστηθούμε όπως προσδοκούσαμε κι ευχόμασταν να κάνει κάποιος άλλος για εμάς!Έφτασε η ώρα για την πιο όμορφη Ανάσταση!

Και το βλέπεις παντού!Μέσα σε λίγο σχετικά διάστημα γκρεμίστηκαν τα πάντα στις ζωές μας κι άρχισε να μυρίζει τέλος.Τέλος σε όλο το παλιό που δεν εξυπηρετεί πια την λαμπρή αυτή Ανάσταση!Μέσα σε λίγο σχετικά διάστημα κατέρρευσαν τα πάντα γύρω μας και μέσα μας για να μπορούν να μεταμορφωθούν,να ανυψωθούν,να δημιουργήσουν χώρο για την ολόφρεσκη νέα εποχή που κατά βάθος όλοι αναζητούσαμε,αλλά φοβόμασταν!Οι ευχές πιάνουν,αυτό είναι σίγουρο,αλλά πραγματοποιούνται στην ώρα τους ή καλύτερα στην ώρα μας με τον πιο ιδανικό τρόπο κι ας γκρινιάζουμε πολλές φορές!Και τώρα λοιπόν,παρ’ότι ήταν λίγο απότομο το τράνταγμα από το θεϊκό μας σκούντηγμα,έφτασε η ώρα να γευτούμε μία καινούρια Ανάσταση!Είμαστε στην αρχή του τέλους παρέα με την νέα αρχή και είναι εντυπωσιακό που μπορούμε να είμαστε παρόντες σε μία τόσο διαφορετική και μοναδική Ανάσταση!Ανεβαίνουμε ψηλά όλοι παρέα αφήνοντας κάθε βάρος που μας τραβούσε κάτω!

Και σε αυτή την όμορφη διαφορετική Ανάσταση έχουμε τον χρόνο πια να παρατηρήσουμε και να απολαύσουμε τον Ήλιο που μας χαμογελάει πιο πολύ!Έχουμε τον χρόνο να σωπάσουμε και να παίξουμε με τα χρώματά του ή να θαυμάσουμε τον πεντακάθαρο ουρανό που ακόμη και στις πόλεις βλέπεις πια αστέρια!Έχουμε τον χρόνο να συστηθούμε με όλα τα πλάσματα της Φύσης που ξεμύτισαν σε κάθε γωνιά του πλανήτη γιατί σταμάτησαν να φοβούνται την αφελή αγριότητα του ανθρώπου.Έχουμε τον χρόνο να μυρίσουμε όλα όσα ανθίζουν παρέα μας και μας θυμίζουν εκείνα τα παραμύθια που είχαμε ξεχάσει.Έχουμε τον χρόνο να τραγουδήσουμε και να χορέψουμε και να δημιουργήσουμε και να εκτιμήσουμε το δώρο της ζωής!Έχουμε τον χρόνο να νιώσουμε τί θέλουμε,τί δεν θέλουμε,τί λάθη κάναμε,τί διαφορετικό επιθυμούμε!Έχουμε τον χρόνο να μείνουμε λίγο με τον εαυτό μας και να τον γνωρίσουμε!Έχουμε τον χρόνο να αρχίσουμε από την αρχή!Έχουμε τον χρόνο να πούμε όσα νιώθουμε και να νιώσουμε Αγάπη για όλους γιατί δεν έχουμε κάτι άλλο να φοβηθούμε!Εξαντλήσαμε κάθε μέσο που μας κρατούσε μακριά από τον παράδεισό μας και τώρα έφτασε η ώρα να ησυχάσουμε λιγάκι για να νιώσουμε την Αλλαγή!

Αυτή η Ανάσταση είναι η ευκαιρία μας,η δεύτερη ευκαιρία μας για να Είμαστε!Και το ωραίο είναι ότι δεν χρειάζεται άλλο να κουραστούμε ή να υποφέρουμε για να πετύχουμε όσα ονειρευτήκαμε.Δεν χρειάζεται να πάμε προς τα όνειρά μας πια γιατί είναι αυτά εδώ τώρα!Δεν χρειάζεται να αντισταθούμε,να αντιδράσουμε,να πολεμήσουμε!Δεν χρειάζεται να ξαναευχηθούμε καλή Ανάσταση ή να ελπίζουμε για μέρες φωτεινές,γιατί είναι εδώ και απλά χρειάζεται να τις νιώσουμε ο καθένας στον ρυθμό του μέχρι να τις δούμε όλοι!

Αυτή είναι η πρώτη μας αλλαγή αυτό το Πάσχα.Το πέρασμα έγινε και τώρα είναι η ώρα να απολαύσουμε το νέο μέρος και να το εξερευνήσουμε όπως κι αυτό θα φωτίζεται σταδιακά αποκαλύπτοντας τις ομορφιές που όλοι μαζί δημιουργούμε!Και όταν έχει ξεκινήσει το ταξίδι,δεν σταματάει κι ας έχει παύσεις για να αφουγκραστείς λίγο την όλη διαδρομή!Προχωράμε λοιπόν και ανεβαίνουμε όλοι μαζί αρμονικά με όλη την πλάση μέχρι να θυμηθούμε εντελώς ότι είμαστε Ένα Φώς Αγάπης!

Καλή κι ευλογημένη αληθινή Ανάσταση σε όλους μας με άφθονη παραδεισένια ευτυχία σε κάθε καρδιά και μία καθημερινότητα γεμάτη απόλαυση και πληρότητα!

Άννα Αντωνιάδου

Δημοσιεύθηκε στην ΑΡΘΡΑ,Uncategorized

Χορευτικές σκέψεις κι ευχές για την Νέα Χρονιά

Κάθε χρόνο ,στην αρχή του έτους,ευχόμαστε »Καλή Χρονιά» και κάθε χρόνο ,στο τέλος του έτους, λέμε »άντε να φύγει η προηγούμενη χρονιά να έρθει η επόμενη που ελπίζουμε να είναι διαφορετική,πιο χαρούμενη ,πιο κοντά στα θέλω μας»!Και έρχεται η επόμενη και η μεθεπόμενη χρονιά και παίζει πάντα η ίδια κασέτα.Ένας κύκλος που ανοίγει με ελπίδα και κλείνει με δυσαρέσκεια και ανυπομονησία.Κάθε Πρωτοχρονιά πανηγυρίζουμε με πυροτεχνήματα και γιορτάζουμε και ευχόμαστε ,χωρίς να ξέρουμε πάντα το γιατί και λίγο πριν το τέλος μίας ολόκληρης χρονιάς διαπιστώνουμε ότι όλα μας φταίνε και θέλουμε ο νέος χρόνος να τα αλλάξει.Κάτι μάλλον δεν λειτουργεί όπως χρειάζεται για να συμβαίνει αυτό.

Και αν δεν ακολουθήσουμε τους άγραφους κανόνες της Πρωτοχρονιάς όπως το »ντύσου,στολίσου με τα καλά σου,ευχήσου,αγόρασε δώρα(έστω κάτι, ό,τι να’ναι ,για να μην είσαι με άδεια χέρια και σε πούνε και γύφτο),χαμογέλασε γιατί είναι γιορτινές μέρες κι ας θες εσύ να πλαντάξεις στο κλάμα ,πήγαινε να φας σε τραπέζια που δεν αντέχεις ούτε λεπτό,βγες να πιείς για το καλό,δες συγγενείς και φίλους να βγάλεις την υποχρέωση στον λιγοστό ελεύθερο χρόνο που έχεις,ξενύχτησε όσο κουρασμένος κι αν είσαι περιμένοντας τα μεσάνυχτα να αλλάξει ο χρόνος,να πεις ότι το έκανες κι αυτό και να πας για ύπνο» ,τότε θα σε βρει γρουσουζιά και ο χρόνος δεν θα αλλάξει καλά.»Αν δεν ζοριστείς να είναι όλα λαμπερά και τέλεια την Πρωτοχρονιά και να βγάλεις το πιο ωραίο story στο instagram»,θα σε βρεί μεγάλη κακοτυχία.»Αν δεν τηλεφωνήσεις ή στείλεις μήνυμα σε όλους όσους γνωρίζεις,ακόμα κι αν δεν έχεις επαφή μαζί τους ,απλά και μόνο για να πεις ενα τυπικο Χρόνια πολλά για να νιώσεις εσύ καλά και όχι εκείνοι»,θα σε τιμωρήσει η νέα χρονιά με μοναξιά.»Αν δεν θυμηθείς να λυπηθείς όσους για κάποιον λόγο υποφέρουν αρκετά στα μάτια σου και δεν κάνεις την καλή σου πράξη»,θα ξεκινήσει στραβά η νέα χρονιά.»Αν δεν πείς οτι αυτη την χρονιά θα τα αλλάξω όλα από Δευτέρα κι ας μην το εννοείς ή κι ας μην ξέρεις τί θες,ή κι ας μην αναλάβεις την ευθύνη να τα αλλάξεις »,τότε δυστυχώς θα ακολουθήσει μία απότυχημένη χρονιά που θα αναρρωτιέσαι τί έκανες λάθος.

Φέτος λοιπόν πήρα την απόφαση να αφήσω για λίγο όλους αυτούς τους άγραφους κανόνες της Πρωτοχρονιάς στην άκρη και να μην την γιορτάσω όπως μάθαμε και συνηθίσαμε όλα τα προηγούμενα χρόνια.Θες από αντίδραση,από ανάγκη,από περιέργεια ή δεν ξέρω τί άλλο,φέτος στην αυγή της νέας μας χρονιάς και της νέας υπέροχης δεκαετίας που ξεδιπλώνεται μπροστά μας αποφάσισα να δω με άλλα μάτια το νέο έτος.Απόφάσισα να το δω ως ένα έτος που θα κρατήσει για πάντα και όχι μόνο 12 μήνες .Έτσι κι αλλιώς ο χρόνος δεν υπάρχει πραγματικά.Μας εξυπηρετεί μοναχά για να ορίζουμε κάπως τα πράγματα.Σε αυτό το ατελείωτο και άχρονο σύμπαν λοιπόν,η δική μου απόφαση είναι αυτή η Νέα χρονιά,η Νέα Δεκαετία ,η Νέα Εποχή,η Νέα Ζωή να είναι μοναδική,αυθεντική και γεμάτη αλήθεια .Όχι από εκείνη την αλήθεια που είναι η μόνη σωστή και καταδικάζει ό,τι δεν συμφωνεί μαζί της αλλά από αυτή την αλήθεια της Αγάπης!Της αγνής Αγάπης από την οποία δημιουργηθήκαμε όλοι και ενώνει τα πάντα ώστε να μπορούμε εμείς ως άνθρωποι να ορίζουμε μέχρι και το πότε λήγει ένας χρόνος.

Αυτή η Πρωτοχρονιά λοιπόν με βρήκε όπως την αποφάσισα :μοναδικά,αυθεντικά,με αλήθεια.Χωρίς να έχει προγραμματιστεί,με βρήκε ή την βρήκα καλύτερα,όπως ακριβώς λαχταρούσε η ψυχή μου σε ένα ξεχασμένο όνειρο,χωρίς τίποτα περιττό,τίποτα κατασκευασμένο,τίποτα ψεύτικο.Απλά και αληθινά.Και ήταν τόσο απλά όμορφο (κι ας ήταν εξωτερικά αντίθετο με όσα πίστευα για τις Πρωτοχρονιές)!Ήταν όπως χρειαζόταν κι ας ήτανε λίγες στιγμές .Ακολουθώντας βήμα -βήμα τα θέλω της καρδιάς μου μπορώ να πώ ότι η νέα χρονιά ξεκίνησε με αληθινή Ευτυχία!Και η Ευτυχία διαρκεί όσο εμείς την θέλουμε παρέα.Φεύγει μόνο όταν την διώχνουμε με τους φόβους μας,τα πρέπει και τα μή μας ή όταν την περιορίζουμε σε μικρά κουτάκια του μυαλού.Η Ευτυχία θέλει μόνο Αγάπη και τότε μένει για πάντα κοντά μας!

Εύχομαι λοιπόν για όλους μας τη Νέα αυτή χρονιά η Ευτυχία να φωλιάσει στις καρδιές μας με κάθε τρόπο και να ανθίζει συνεχώς από εκεί ,σαν ένα μεγάλο λουλούδι που σκορπάει παντού τα αρώματά του!Εύχομαι να νιώθουμε την φωνή της καρδιάς μας, να ακολουθούμε ο καθένας τα δικά του βήματα,να τα χορεύουμε με αλήθεια όπως μας βγαίνει χωρίς να μας νοιάζει αν θα φαίνονται ωραίες οι κινήσεις μας ή αν μοιάζουν με του διπλανού μας και να χαράξουμε τον δικό μας μοναδικό δρόμο που θα τον σεβαστούμε και θα τον ακολουθήσουμε με αφοσίωση!Ίσως χρειαστεί να αφήσουμε στην άκρη πολλά από όσα έχουμε συνηθίσει ή πολλά από εκείνα που κάποτε μας δίνανε χαρά και δεν συμβαίνει πια,αλλά αξίζει να τολμήσουμε να είμαστε πραγματικά ευτυχισμένοι!

Ας είναι η Νέα χρονιά η αρχή μίας υπέροχης ζωής που η Αγάπη θα βρει την θέση της σε κάθε μας απόφαση για πάντα!Ας είναι το 2020 η χρονιά ή η στιγμή από το ατελείωτο του χρόνου της ύπαρξής μας που θα αποφασίσουμε να είμαστε πλήρως ο Εαυτός μας και θα αποδεχτούμε όλα τα κομμάτια μας και οτιδήποτε λέμε,οτιδήποτε κάνουμε,οτιδήποτε μοιραζόμαστε να έχει ουσία,νόημα και να πηγάζει από την αλήθεια της ψυχής μας!Ας κοιταχτούμε στα μάτια κι ας δημιουργήσουμε όλα όσα πιστέψαμε ότι είναι μόνο όνειρα και παραμύθια για να νανουρίζουμε μόνο τα παιδιά ! Ας γιορτάζουμε κάθε μέρα την ευκαιρία που επιλέξαμε να έχουμε για να εξερευνήσουμε και να απολαύσουμε την Ζωή στην Γη με όλα τα πρίν και όλα τα μετά!

Καλή κι ευλογημένη χρονιά,δεκαετία,ζωή!

Άννα Αντωνιάδου

Δημοσιεύθηκε στην ΑΡΘΡΑ,ΑΡΘΡΑ ΠΕΡΙ ΧΟΡΟΥ

Ο χορός του ΤΩΡΑ!

Τώρα!Τώρα είναι η ώρα!Τώρα αρχίζουν όλα και τώρα τελειώνουν όλα,γιατί τώρα θα συμβούν τα επόμενα!Τώρα θυμήθηκα  τί μου είπες χθες και τώρα ξέχασα κιόλας όσα θα μου πείς αύριο!Το τώρα είναι ανάμεσα στο πριν και το μετά ,αλλά τώρα βρίσκομαι εδώ μαζί με το πριν και το μετά.Αλλόκοτα πράγματα μπερδεύουν το κεφάλι μου τώρα.Τώρα όμως κουράστηκα να τα σκέφτομαι όλα αυτά και λέω να χορέψω λίγο τον χορό του Τώρα μπας και βγάλω άκρη!Ποιός είναι όμως ο χορός του Τώρα?Ας το πάρουμε από την αρχή.

Ο χορός του Τώρα είναι ο πιο ντελικάτος ,γευστικός,ολοκληρωμένος και λιγάκι δυσνόητος κάποιες φορές (αν δεν έχεις εξασκηθεί πολύ)χορός που μπορεί κάποιος να χορέψει.Είναι ο χορός της ίδιας μας της ύπαρξης.Μόνο χορεύοντας το Τώρα,καταλαβαίνεις την μαγεία της ζωής!Είναι ο χορός που ενώνει τον χρόνο με την φυσική μας υπόσταση,μιας και ενώνει το πριν και το μετά σε ένα αισθησιακό παρόν!Είναι ο χορός που χορεύουν οι ευτυχισμένοι άνθρωποι!Είναι ο χορός που διευρύνει την συνειδητότητά μας,την αντίληψή μας για τα πράγματα,την επίγνωσή μας για το μέσα και το έξω μας.Είναι ο μοναδικός χορός που δεν ξαναχορεύεται με τα ίδια βήματα,όσο και να προσπαθούμε.Είναι ο χορός που δεν αρχίζει και δεν τελειώνει αλλά μας βρίσκει κάπου σε στιγμές,οι οποίες υπάρχουν όμως πάντα!

Ο χορός του Τώρα είναι ο αγαπημένος μου χορός,ακόμα κι αν δυσκολεύομαι αρκετά να τον απολαμβάνω όλες τις ώρες,γιατί υπάρχουν και τεχνικές δυσκολίες μερικές φορές όπως η αγωνία για το μετά,για το αποτέλεσμα ή η προσκόλληση στο χθες!Μέσα στις αίθουσες χορού και τις σκηνές στα θέατρα,εκεί έμαθα ότι όποια κίνηση κάνει το σώμα μου,την κάνει τώρα.Δεν υπάρχει κάτι άλλο.Τώρα στρίβω,τώρα πηδάω στον αέρα,τώρα γλιστράω στο πάτωμα,τώρα πέφτω.Δεν υπάρχει το ξανά το ίδιο,δεν υπάρχει το αφού το έκανα χθες ή θα το κάνω αύριο,γιατί το σώμα και οι συνθήκες αλλάζουν συνεχώς.Υπάρχει αυτό που θα χορέψεις,όπως το χορέψεις τώρα.Άπαξ κι έγινε ,έγινε,αλλιώς σε πάει αλλού και δοκιμάζεις με νέους τρόπους.Η  παράσταση είναι εκείνη μόνο την στιγμή που δίνεις τον εαυτό σου στο λίκνισμα της Τερψιχόρης. Δεν μπορεί να συμβεί πιο μετά. Ο αυτοσχεδιασμός σου συμβαίνει μόνο εκείνη την ώρα που  το σώμα αποφασίζει να κουνηθεί με όποιο τρόπο,γιατί εκείνη ακριβώς την στιγμή χρειάζεται να εκφράσει αυτό που έχει ανάγκη,ακόμα κι αν δεν σου αρέσει αυτό που λέει ή το κρίνεις αρνητικά.

Όλα λοιπόν συμβαίνουν τώρα.Κάθε κίνηση συμβαίνει μόνο μια στιγμή.Το ωραίο  είναι,ότι μόλις ξεπεραστεί το άγχος και ο πόνος της απώλειας της στιγμής-που κυριαρχεί τις περισσότερες φορές-τότε διαπιστώνεις ότι καμία κίνηση δεν χάνεται.Υπάρχει εκεί για πάντα ,απλά εμείς δεν το βλέπουμε.Υπάρχει για να  μετατραπεί σε μια άλλη μορφή. Γίνεται συναίσθημα ευφορίας και πληρότητας ,για παράδειγμα, ή ένα κύμα ενέργειας που εμπνέει εσένα και τους γύρω να χορέψουν κι άλλες κινήσεις.Όσο είμαι προσηλωμένη στο τώρα της κάθε κίνησης,τόσο το τώρα μου διαρκεί.Όσο πιο πολύ παρατηρώ τις λεπτομέρειες της κάθε στιγμής,τόσο πιο πολύ είμαι εντάξει με το τώρα μου.Και αν όλα τα τώρα μας τα ενώσουμε,τότε έχουμε μια ολόκληρη ζωή,μια ολόκληρη χορογραφία που δεν σταματάει!

Ο χορός του Τώρα είναι αυτό που λέμε,ζήσε το τώρα και απόλαυσε την στιγμή.Αυτό δεν σημαίνει ότι χρειάζεται να μην νοιαζόμαστε για το μέλλον μας ή να διαγράφουμε το παρελθόν.Το μόνο που χρειάζεται είναι να τα φέρνουμε όλα αυτά τα χρονικά σημεία στο σήμερα,να τα παρατηρούμε,να τα ζούμε όπως ακριβώς είναι,να τα αποδεχόμαστε με τα θετικά και τα αρνητικά και να αποφασίζουμε προς τα πού και πώς θα συνεχίσουμε τα βήματα.Εξάλλου έχει τόση ομορφιά και σοφία η ζωή που όποια διαδρομή και να ακολουθήσουμε,ο χορός του Τώρα είναι πάντα απολαυστικός όταν γευόμαστε όλες μα όλες τις στιγμές του στο φουλ!Είναι όπως μια arabesque!Σηκώνεις το πόδι ψηλά πίσω και σχηματίζεις μια ορθή ή αμβλεία γωνία με το πάτωμα,ανεβάζοντας τον κορμό προς τα πάνω.Αν δεν νιώσεις όλα μα όλα τα σημεία που περνά το πόδι μέχρι τον φαινομενικά  τελικό προορισμό,δεν πρόκειται να ευχαριστηθείς την κίνηση αυτή.Άρα και όλος ο χορός σου θα είναι σαν να λείπει κάτι.

Εύχομαι να μάθουμε όλοι να χορεύουμε τον χορό του Τώρα,τόσο στη σκηνή ,τις παραστάσεις,τις αίθουσες μαθημάτων όσο και στην καθημερινότητα της ζωής μας για να είμαστε σε θέση να χαμογελάμε από αληθινή ευτυχία!Όποια και να είναι η δυσκολία του κάθε βήματος,ας μην ξεχνάμε την συνέχεια των στιγμών.Αυτή μας δίνει την πληρότητα.Οπότε ας παρατηρούμε και ας αισθανόμαστε όλες τις στιγμές,χωρίς να μας ξεφεύγουν ορισμένες.Ο χορός του Τώρα μας ας είναι μια μη διακεκομμένη χορευτική πορεία αγάπης και ένα εργαλείο αίσθησης της ευτυχίας!

Άννα Αντωνιάδου

 

 

Δημοσιεύθηκε στην ΑΡΘΡΑ,ΑΡΘΡΑ ΠΕΡΙ ΧΟΡΟΥ

Γράμμα στον Εαυτό του Χορού

 

Αγαπημένε μου Εαυτέ του Χορού,

Σου στέλνω αυτό το γράμμα για να  εκφράσω την βαθιά ευγνωμοσύνη μου στην ύπαρξή σου και να σου ζητήσω συγνώμη που πολλές φορές σε στενοχώρησα και παρερμήνευσα τον σκοπό σου στην προσπάθειά μου να σε καταλάβω.

Θυμάσαι?Πάντα δίπλα μου ήσουνα και μου χτυπούσες ρυθμικά τα χέρια παρασύροντας τα πόδια μου σε μοναδικές διαδρομές στον χώρο και τον χρόνο.Και ήταν κι εκείνο το χαμόγελο που ζωγράφιζες στο πρόσωπό μου όταν φιλούσες τρυφερά την ψυχή μου!Μα τί ωραίες στιγμές περάσαμε μαζί!Και το πιο ωραίο ήταν που καθρέπτιζες αυτό που ένιωθα για να καταλάβω ποια είμαι!Μα τί ευφυία!Θυμάσαι τις μέρες που μου ζητούσες να χορέψω και δεν ήθελα γιατί ντρεπόμουν μήπως φανώ λίγη στα μάτια σου?Αλλά εσύ αγαπημένε μου Εαυτέ του Χορού δεν θύμωσες ποτέ πραγματικά με την αντίδρασή μου,παρά μου έδινες τον χρόνο που χρειαζόμουν για να γυρίσω εγώ κοντά σου και να σε αναζητήσω.Εαυτέ μου με αγαπούσες πραγματικά και με άφηνες ελεύθερη να επιλέγω κι έτσι πάντα έβρισκα το θάρρος να γυρίζω κοντά σου!Και κάθε φορά επέστρεφα πιο αποφασισμένη να μην σε εγκαταλέίψω. Αλλά δυσκολευόμουν.Βλέπεις όταν έχεις να κουμαντάρεις τον τόσο μεγάλο σάκο του Εγώ που φορτώνεσαι ανά διαστήματα,δεν αντέχεις να χορεύεις στην σκηνή μαζί με άλλον και μου ήταν πιο εύκολο να σε ξεχνάω και να πηγαίνω μόνη μου στη διαδρομή.Δεν είχα καταλάβει ότι είμαστε Ένα και πίστευα ότι κάπου ήσουν εσύ και κάπου αλλού εγώ.Μα τί ανοησία!

Και αγαπημένε μου Εαυτέ του Χορού θυμάσαι που μου χάριζες εισιτήρια με τις καλύτερες αεροπορικές εταιρίες και ταξίδευα ψηλά στον ουρανό και πήγαινα σε άλλα μέρη?Πάλι μπροστά μου σε έβρισκα κι εκεί  αλλά δεν σε αναγνώριζα. Ηταν τόση η χαρά μου που νόμιζα ότι εγώ την προκαλούσα.Αλλά ήσουν εσύ Εαυτέ του Χορού.Εσύ τα προκαλούσες όλα τα καρδιοχτύπια.Ακόμα κι εκείνα που δεν  ήταν στην σκηνή!Εκείνα ,ξέρεις στο μπαράκι το καλοκαίρι δίπλα στην θάλασσα που πίναμε ποτό χορεύοντας με το αμόρε.Ή τις προάλλες που μαζευόμασταν στο σπίτι και χορεύαμε όλη η παρέα σε αυτοσχέδιο πάρτυ!Ωραίες στιγμές!

Αλλά θυμάμαι και όλα τα δάκρυα που άφησες στα μάτια μου γιατί ήθελες να προχωρήσω μπροστά και με έσπρωχνες κι εγώ φοβόμουν να αφήσω την ασφάλειά μου.Με έσπρωχνες να πάω αλλού και φοβόμουνα να αφήσω αυτά που ήδη γνώριζα και είχα αγαπήσει.Θυμάσαι εκείνη την φορά που με σκούντηξες δυνατά στην πλάτη κι έπεσα με τα μούτρα την ώρα της στροφής?Μα τότε βρήκες ?Όλα να γίνονται δύσκολα?Χτύπησα τότε και θύμωσα μαζί σου και το μόνο που ήθελα ήταν να σε πληγώσω κι εγώ.Και το έκανα.Σε παράτησα,σε μίσησα,σε έδιωξα,σε κακολόγησα στους άλλους,σε έκρυψα και μετά έκλαιγα γιατί σε έχασα!Μα πόσο παράλογο!Και αναρρωτιέμαι: δεν είχα μάτια για να δω την αλήθεια ή μου τα είχες βγάλει και αυτά?Όχι αγαπημένε μου εαυτέ!Τώρα καταλαβαίνω.Εσύ δεν έφταιξες σε τίποτα ,ούτε κι εγώ όμως.Με έβαλες στην διαδικασία να μάθω!Ένα μάθημα ήταν αυτό για να σε εκτιμήσω και να δώ ποιός είσαι γιατί να πάλι εδώ είσαι και τα λέμε και οι πληγές γιατρεύτηκαν και ήρθαν κι άλλες μετά που επίσης εσύ τις θεράπευσες.

Συγνώμη λοιπόν που πάνω στον πανικό μου και τον πόνο μου σε σκότωνα μέρα με την μέρα πιο πολύ και ξεχνούσα πως ό,τι και να συμβαίνει είμαστε μαζί.Μου το απέδειξες σε κάθε βήμα,σε κάθε χορογραφία,σε κάθε παράσταση!Και μιας και είσαι μέρος της ζωής μου πια θα ξέρεις ότι σε βαριέμαι κιόλας πολλές φορές.Ε ναι είναι αλήθεια.Το παραδέχομαι.Κάθε μέρα για 365 μέρες τον χρόνο χορεύουμε μαζί πια.Η ενδυνάμωση μαζί,η πρόβα μαζί,το stretching μαζί,η πιρουέτα μαζί,το battement tendu μαζί,το grand jete μαζί,όλα μαζί.Σε βαρέθηκα.Δεν γίνεται όλα να τα κάνουμε μαζί.Με αγχώνει,με δεσμεύει.Και τί σου είμαι?Γιατί να πιέζομαι να μένω μαζί σου?Όχι όχι αγαπημένε μου Εαυτέ του Χορού μην δίνεις σημασία στις αλλόκοτες σκέψεις μου.Είναι μέχρι να δω καθαρά ότι μόνη μου πιέζομαι γιατί δεν αντέχω το μεγαλείο της αγάπης σου.Εσύ μου τα δίνεις όλα χωρίς να ζητάς αντάλλαγμα κι εγώ τα θέλω κι έτσι κι αλλιώς.Αλλά το αποφάσισα!Δεν θα σου ξαναδώσω τίποτα από υποχρέωση και ας είμαστε χώρια.Και ας με αφήσεις εσύ αυτή την φορά.Θα είμαστε μαζί μόνο για όσο με κάνεις χαρούμενη και σου φέρνω κι εγώ ευτυχία και είμαστε καθαροί και αληθινοί και οι δύο,δηλαδή ο Ένας που είμαστε.

Και μιας και τα συζητάμε όλα, ποιός ακριβώς είσαι Εαυτέ του Χορού και θέλεις να είμαστε Ένα?Μήπως είσαι όλοι εκείνοι οι εαυτοί που επέλεξαν να χορεύουν και να σκορπάνε παντού χαρά με τα βήματα από τον χορό σου μαθαίνοντας τους άλλους να χορεύουν?Μήπως είσαι όλοι οι άλλοι εαυτοί που τους είπες να χορεύουν αλλά φοβήθηκαν ότι είναι αδέξιοι και δεν τόλμησαν ποτέ να σε γνωρίσουν?Μήπως είσαι όλοι εκείνοι οι εαυτοί που ψάχνουν την αγάπη σου στα πόδια αυτών που θαυμάζουν?Μήπως είσαι όλοι οι άλλοι εαυτοί που σε αγαπάνε πραγματικά χωρίς να ξέρουν καν το όνομα που σου δώσαμε?Μήπως είσαι όλοι εκείνοι οι εαυτοί που κλαίνε τα βράδια για να πετύχουν μια θέση στην καρδιά σου?Μήπως είσαι όλοι όσοι χορεύουν ,όλοι όσοι δεν χορεύουν,όλοι όσοι θέλουν να χορεύουν ,όλοι όσοι χορεύουν για να χορεύουν,όλοι όσοι αγαπάνε για να χορεύουν,όλοι όσοι χορεύουν για να αγαπάνε,όλοι όσοι συγκινούνται από τον χορό σου,όλοι όσοι τσακώνονται για τον χορό σου,όλοι όσοι χτίζουν πανεπιστήμια για τον χορό σου, όλοι όσοι γεμίζουν θέατρα για τον χορό σου,όλοι όσοι τραυματίζουν σώματα και ψυχές για τον χορό σου,όλοι όσοι ζηλεύουν τον χορό σου,όλοι όσοι φωτογραφίζουν τον χορό σου,όλοι όσοι ζωγραφίζουν τον χορό σου,όλοι όσοι τραγουδάνε τον χορό σου?Μήπως αγαπημένε μου Εαυτέ του Χορού είσαι εγώ κι εγώ είμαι εσύ και τελικά είμαστε Εμείς?

Θα σου ζητήσω μία χάρη:Θα ήθελα πολύ να με συγχωρέσεις που αμφέβαλλα για σένα και σταμάτησα αρκετές φορές τον χορό στην μέση για να σου δείξω με το δάκτυλο τί πρέπει να κάνεις.Τα βήματα πηγαίνουν όπως τα πάμε μαζί και μαζί θα τα ακολουθήσουμε.Δεν θα σ’αφήσω μόνο σου ξανά,αφού μου το φωνάζεις ότι είσαι εδώ για να πηγαίνουμε παρέα και ούτε θα προσπαθώ να σου αποδείξω ότι είμαι κάποια δυνατή και ανώτερη από σένα που σε κάνω ό,τι θέλω.Θα είμαι αυτή που μου δείχνεις ότι είμαι στον χορό σου που τόσο γενναιόδωρα εαυτέ μου χαρίζεις.Με έπεισες. 

Αγαπημένε μου Εαυτέ του Χορού μέχρι και αφιέρωμα σου κάνουν οι διάφοροι εαυτοί.Έχεις πια και δική σου Παγκόσμια Ημέρα Γιορτής!Έστω και μια ημέρα σε θυμόμαστε τουλάχιστον!Είναι σημαντικό!Πόσο περήφανη νιώθω για σένα!

Ας γιορτάζουμε ,λοιπόν, κάθε μέρα, όλη μέρα (ακόμα κι αν με κουράσεις,ακόμη κι αν σε βαρεθώ,ακόμη κι αν στενοχωρηθώ ή θυμώσω)όλα όσα μας αποκαλύπτεις για την μαγεία της ζωής και όταν θα βρισκόμαστε όλοι οι εαυτοί στον χορό σου ας είναι μόνο για να τραγουδάμε τον σκοπό σου και να σκορπάμε αγάπη στις καρδιές μας!Σε ευχαριστώ για όλες τις φορές που παραπάτησα,έπεσα και με ξανασήκωσες!Σε ευχαριστώ για όλα όσα είσαι και είμαι μέσα από σένα!Σε ευχαριστώ για την υπομονή σου,την επιμονή σου και την πραγματική αγάπη σου!Σε αγαπώ πολύ!

                                                                                                             ένας εαυτός σου

 

Άννα Αντωνιάδου

Δημοσιεύθηκε στην ΑΡΘΡΑ,ΑΡΘΡΑ ΠΕΡΙ ΧΟΡΟΥ

Χορεύοντας τα όρια

Ας μιλήσουμε για όρια!Για όρια που ξεπερνάμε,που καταπατάμε,που μας δεσμεύουν ή μας ελευθερώνουν.Και γιατί όρια?Γιατί να ασχοληθούμε με αυτό το θέμα?Πώς θα χορέψουμε τα όρια?Εδώ και αρκετό καιρό τα όρια με περιτριγυρίζουν σαν έννοια και μου θυμίζουν ότι αξίζει να ασχοληθώ μαζί τους και έτσι μοιράζομαι σε αυτό το άρθρο τις σκέψεις μου επί του θέματος.

Όλα ξεκίνησαν χορεύοντας!

»Δεν θα πας πιο μπροστά στο  glissade assemble»,έλεγε η δασκάλα μου στο μπαλέτο και στεκόταν μπροστά μου για να μην ξεπεράσω το όριο και αλλοιωθεί το βήμα.

»Μέσα στον κύκλο να χορεύετε»,φώναζε ένας άλλος μου δάσκαλος εν ώρα χορογραφίας.

»Μέχρι εκεί θα φτάσει το πόδι στο retire»,με διόρθωνε μια άλλη βάζοντας το πόδι μου στην λακουβίτσα στο γόνατο.

»Στην γραμμήηηηη!Δεν φεύγω από την γραμμή!» »Κράτα το κέντρο,δεν φεύγω από το κέντρο της σκηνής!»,έλεγε δυνατά η αυστηρότερη δασκάλα μου!

Και χόρευα στα θέατρα,στις αίθουσες ελεύθερη και ξέγνοιαστη  με την σκέψη όμως πάντα να μην ξεφύγω από τα όρια,να μην κάνω λάθος και αλλοιώσω το βήμα,την χορογραφία,να μην  περάσω την γραμμή και μπω στον χώρο του άλλου την ώρα που χορεύαμε μαζί στην σκηνή.Χρησιμοποιούσα τα όρια για να υπάρξω στην σκηνή χωρίς να προσβάλω κανέναν,ούτε τους καθηγητές μου,ούτε τους συγχορευτές μου,ούτε τους θεατές,ούτε τα βήματα της εκάστοτε χορογραφίας.Προφυλαγμένη μέσα σε όρια έμαθα να σέβομαι τα όρια.Και είμαι ευγνώμων γι’αυτό!

Και συνέχισα να χορεύω!Ώσπου άρχισα να νιώθω ότι πέρα από τα όρια που έμαθα ,άρχισαν να δημιουργούνται  και άλλα όρια στον χορό μου,διαφορετικής φύσεως.Άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι τα όρια με έπνιγαν κάποιες φορές.Ήθελε η ψυχή μου να χορέψει πιο μακριά από τον περιορισμένο χώρο που έπρεπε να βρισκόμουν για να μην χαλάσει το αισθητικό αλλά και λειτουργικό σχήμα της χορογραφίας κι όμως δεν της έδινα αυτό που ήθελε για να μην ξεφύγω.Λαχταρούσα να δοκιμάσω να χορέψουν τα χέρια μου κι όμως έπρεπε να τα κρατώ σε συγκεκριμένη θέση γιατί έτσι έπρεπε.Ήθελα να δακρύσω από χαρά την ώρα που πηδούσα στον αέρα στην αγαπημένη μου χορογραφία κι όμως δεν το έκανα γιατί θα ήταν υπερβολικά δραματικό.Ήθελα να μεγαλώσω πολύ πολύ την κίνησή μου και την κρατούσα γιατί σεβόμουν τα όρια που έμαθα.Άρχισα να πνίγομαι μέσα στην ίδια μου την χαρά!Τα όρια με περιόριζαν.Και έπρεπε να βρώ μια λύση!Δεν τα ήθελα!

Άρχισε να αντιδράει όλη μου η ύπαρξη!Μια εσωτερική πάλη για το πώς θα βρω την ισορροπία ανάμεσα στα όρια που έμαθα και πίστευα ότι ήταν ωφέλιμα(γι’αυτό δεν τα άφηνα εντελώς) και στα όρια που συνάντησα στην πορεία και τα θεωρούσα βάσανο.Και σε όλη την σύγχυση γνώρισα και άλλα όρια ,ακόμη πιο καταστρεπτικά.Τα όρια του μυαλού μου.Άρχισα να πιστεύω ότι είμαι άχρηστη και ανίκανη να βρω την ισορροπία,άρα δεν είμαι για να χορεύω.Δεν ένιωθα να εξελίσσομαι χορευτικά γιατί ενώ ήθελα να πάω παραπέρα, έμενα μέσα στα όρια που έμαθα και δεν θυμόμουν ότι αυτά μπορούν να μεγαλώσουν ή να μικρύνουν ανάλογα με το πώς είμαι εγώ κάθε φορά.Άρχισα να βλέπω μόνο εμπόδια και περιορισμούς στις σωματικές μου ικανότητες.Το σώμα μου ανταποκρίθηκε σε αυτά που του έλεγε το μυαλό.Και μπλόκαρε.Οι αρθρώσεις μου έγιναν δύσκαμπτες,οι μύες μου γέμισαν φλεγμονές και εγώ χόρευα μηχανικά.Πού και πού βέβαια ξεπηδούσε λίγο η ψυχή μου για να την θυμάμαι κι έβαζε τις τσαχπινιές της αλλά περιορισμένα.Και με τόσα όρια συνήθισα να ζω σε πρέπει και μη.Για ποιο λόγο?

Και μέσα σε αυτό το πακέτο ορίων έμαθα να αντιλαμβάνομαι ότι υπάρχουν παντού όρια,όπως στον χορό έτσι και στην ζωή μου!Άλλωστε ο χορός είναι ένας τρόπος να κατανοώ βαθύτερα την ζωή.Παρατηρώντας λοιπόν το τί συμβαίνει μέσα μου αλλά και γύρω μου,αντίκρυσα πολλών ειδών όρια και διαφορετικά για τον καθένα.Ο καθένας έβαζε με το μυαλό του τους δικούς του περιορισμούς για να μην ακολουθήσει αυτό που του ζήταγε η καρδιά.Κάποιοι μάλιστα το επέβαλαν και σε άλλους.Και εκεί είναι που υπήρχε μια μορφή βίας,μια εκμετάλλευση.Ωχ μπερδεύτηκα πάλι!

Άρχισα να βλέπω ανθρώπους να είναι πιο επιβλητικοί με την παρουσία ή τον λόγο τους και άλλοι πιο αδύναμοι.Άρχισα να βλέπω ανθρώπους να μην σέβονται τον άλλον,να του συμπεριφέρονται άσχημα λεκτικά ή και σωματικά ακόμα ,κι εκείνος να μην αντιδράει καθόλου ή να αντιδράει προς πάσα κατεύθυνση για να δείξει ισχυρός.Οι σχέσεις των ανθρώπων άρχισαν να γίνονται στα μάτια μου ένα παιχνίδι ορίων,ψεύτικων ορίων τις περισσότερες φορές.Ο ένας εκμεταλλεύεται τον άλλον με τον τρόπο του και πολλές φορές ούτε που το νιώθει.Κι εκεί κατάλαβα ότι κι εγώ ήμουν μέσα σε ένα τέτοιο παιχνίδι . Πολλές φορές ένιωθα ότι δεν με σέβονται,αλλά δεν έκανα και  κάτι γι’αυτό.Κατηγορούσα κι εγώ τον εαυτό μου που ένιωθα μικρή,ανίκανη και ανυπεράσπιστη και το καθρέπτιζα. Κι ερχόταν ο οποιοσδήποτε άλλος να μου το χτυπήσει.Και τον άφηνα για να μην ξεφύγω από τα όρια που νόμιζα ότι έπρεπε να σεβαστώ .Τον άφηνα για να μην περάσω την γραμμή και αλλοιωθεί η οποιαδήποτε  σχέση.Επέτρεπα χωρίς να το καταλαβαίνω να αποφασίζει ο άλλος για μένα γιατί κάποτε έμαθα ότι έτσι λειτουργεί.Μα αν δεν φαίνεται η διαχωριστική γραμμή,πώς να ξέρει ο άλλος που έχει την τάση για τους δικούς του λόγους να επεκτείνεται, μέχρι πού να φτάσει? Μέσα μου κάτι φώναζε να αλλάξω πορεία,να φερθώ αλλιώς από το να σκύβω το κεφάλι και να δέχομαι τις όποιες προσβολές.Επέτρεπα να με εκμεταλλεύεται ο οποιοσδήποτε άλλος γιατί είχα μπερδέψει την έννοια των ορίων στο κεφάλι μου.

Όπως έμαθα αρχικά μέσα από τον χορό,τα όρια είναι απαραίτητα για να μπορώ να χορέψω στην σκηνή.Κακά τα ψέματα ,χωρίς αυτά επικρατεί ένα χάος.Και έμαθα να τα σέβομαι.Αλλά ξέχασα κάτι σημαντικό.Μου διέφυγε μια μικρή λεπτομέρεια που τελικά ίσως κάνει όλη την διαφορά και ίσως δίνει και την λύση στο μεγάλο μου μπέρδεμα.Όταν μιλάμε για όρια ,από αυτά τα ωφέλιμα, δεν μιλάμε μόνο για εκείνα που βάζουν οι άλλοι και τα σεβόμαστε για να μπορούμε να υπάρξουμε/να χορέψουμε. Μιλάμε και για τα όρια που βάζουμε κι εμείς οι ίδιοι για να τα σέβονται οι άλλοι για να μπορούμε να υπάρξουμε. Ναι αυτό είναι!Δεν έβαλα προσωπικά όρια!Δεν όρισα τον εαυτό μου ,ώστε να με κατανοήσουν οι άλλοι(ίσως και ο ίδιος μου ο εαυτός) και να σεβαστούν αυτό που είμαι.Δεν προσδιόρισα ποιό βήμα είμαι της συνολικής χορογραφίας και πού φτάνει αυτό.

Τα όρια είναι απαραίτητα στην ζωή μας και στον χορό μας.Τα  υγιή και ευέλικτα όρια εξασφαλίζουν συναισθηματική και σωματική υγεία και αρμονικές σχέσεις ,ενώ τα δύσκαμπτα ή καθόλου όρια προκαλούν δυσαρμονικές σχέσεις,πόνο,θλίψη και ασθένεια.

Αν ο καθένας ενδυναμώνει τον εαυτό του σε όλα τα επίπεδα θέτοντας τα προσωπικά του όρια (φυσικά,πνευματικά,συναισθηματικά,κοινωνικά,οικονομικά,σεξουαλικά,χρονικά και όποια άλλα),τότε είναι ξεκάθαρος ,αληθινός και ο άλλος ξέρει με ποιον έχει να κάνει.Άρα όταν γνωρίζεις ποιός είναι ο άλλος επιλέγεις αν και πώς θα χορέψεις μαζί του ή όχι.Και όσο αφήνουμε στην άκρη αυτά τα μη ωφέλιμα όρια,τους περιορισμούς του μυαλού δηλαδή, και ακολουθούμε και λίγο αυτό που λαχταράει η ψυχή μας βρίσκοντας τον  τρόπο πάντα να σεβόμαστε τα όρια των άλλων ,τότε ίσως αυτά τα »ΟΧΙ» που για κάποιους από εμάς ακούγονται εφιαλτικά  να γίνουν οι πυξίδες που θα μας δείχνουν τα βήματα της πιο ολοκληρωμένης χορογραφίας που θα είναι γεμάτη πραγματική αγάπη.

Ας χορεύουμε λοιπόν τα όρια με την καρδιά μας ορίζοντας οι ίδιοι τον χορό μας και τις ζωές μας!

Άννα Αντωνιάδου

Δημοσιεύθηκε στην ΑΡΘΡΑ,ΑΡΘΡΑ ΠΕΡΙ ΧΟΡΟΥ

Χορεύοντας την βία ή χορεύοντας με βία

Πολύ συχνά τριγυρίζει στο μυαλό μου η έννοια της βίας.Πολύ συχνά παρατηρώ φαινόμενα βίας στην καθημερινή ζωή και στην τέχνη.Πολύ συχνά προβληματίζομαι μιας και παντού τριγύρω υπάρχουν αποτυπώματα βίας.Και τί είναι η βία;Και τί σχέση έχει με τον χορό;Τί σχέση έχει με μένα,με σένα,με μας;

Βία είναι μια ενέργεια επιβολής δύναμης με εξαναγκασμένο τρόπο,χωρίς τη θέλησή σου δηλαδή.Βία είναι να αποφασίζει ο άλλος για σένα.Βία είναι το να επιτίθεσαι λεκτικά,σωματικά,συναισθηματικά,νοητικά,πνευματικά.Βία είναι μια επίθεση για να δείξεις ότι είσαι ο ισχυρός ή για να πάρεις όλα όσα νομίζεις ότι θα θρέψουν το εγώ σου!Η βία συναντιέται στους χώρους πάλης,στα γυμναστήρια, στις πλατείες,στα γήπεδα,στα λεωφορεία,στα σπίτια,στις καφετέριες,στα αεροδρόμια,στα σχολεία,στα νοσοκομεία,στις τηλεοράσεις,στις εκκλησίες,στα παιχνίδια,στα κέντρα διασκέδασης,στα ανθοπωλεία,στα θέατρα,στις συναυλίες,στις ταινίες,στα εστιατόρια,στα βιβλία,στους χώρους πολιτισμού,στις παραστάσεις,στα γραφεία πολιτικών,στα γεννέθλια φίλων,στο χιούμορ,στις ερωτικές συνευρέσεις,στα ραντεβού,στα μαιευτήρια,στα νεκροταφεία,στα συνεργεία,στα πάρκινγκ,στα δάση,στις θάλασσες,στον απέναντι που διαφέρει από σένα,σε σένα που δεν είσαι αυτό που θα ήθελες.Η βία ανθίζει την άνοιξη,το καλοκαίρι,το φθινόπωρο,τον χειμώνα,σε κλειστούς χώρους,σε ανοιχτούς χώρους,με πρόθεση αλλά και χωρίς συνειδητή πρόθεση.Η βία υπάρχει παντού και όλες τις ώρες.Όπου και να κοιτάξω,κάπου κρύβεται και μια πινελιά βίας,άλλοτε μεγάλη και άλλοτε τόσο μικρή που περνά σχεδόν απαρατήρητη.

Και η βία τραυματίζει,αφήνει σημάδια,ουλές,πληγές που δεν γιατρεύονται εύκολα.Η βία δημιουργεί πόνο που πολλές φορές δεν εκδηλώνεται από φόβο.Η βία στερεί από τον άνθρωπο την ελευθερία και τον καταδικάζει να μην βλέπει την ομορφιά της ζωής,οπότε μονίμως να βυθίζεται στο σκοτάδι με μόνη ελπίδα σωτηρίας στον πόνο του την βία.Η βία αναισθητοποιεί.»Η βία θέλει βία για να περάσει»,ισχυρίζεται ο τυφλωμένος πια άνθρωπος που έφτασε να την εξυμνεί κιόλας.Και γίνεται βίαιος για να αμυνθεί το σκοτάδι που τον απειλεί.Δεν είναι βίαιος μόνο αν δολοφονήσει ή αν χτυπήσει κάποιον ή αν κακοποιήσει με εμφανή μετρήσιμο τρόπο.Γίνεται βίαιος στη σκέψη του ,κι ας μην αγγίξει σωματικά κάποιον.Γίνεται βίαιος την ώρα που τρώει ,που κοιμάται,που πάει στην εργασία του,που μιλάει στο τηλέφωνο,που ξαπλώνει με τον σύντροφό του ,που περιμένει στην κίνηση,που χορεύει έχοντας θυμό και καταπιεσμένη θλίψη.Γίνεται βίαιος όταν δεν ακούει συνειδητά τον άλλον ,όταν δεν φροντίζει τον άλλον,όταν δεν αγαπάει τον άλλον γιατί δεν το έκανε ποτέ για τον εαυτό του πραγματικά.Γίνεται βίαιος όταν δεν συνδέεται με την καρδιά του και όλα του φταίνε.

Ναι ο άνθρωπος γίνεται βίαιος και κάθε του πράξη,κάθε του ενέργεια είναι βίαιη όταν μέσα του τα πάντα είναι κομματιασμένα.Και η τέχνη αντικατοπτρίζει την ζωή μας.Οπότε κι εκεί κάπου μέσα συναντάς βία.Πολλή βία,ωμή βία.Πόσα έργα,τραγούδια,ταινίες,παραστάσεις με βία!Θα συμφωνήσω στο ότι πολλές φορές η τέχνη σε φέρνει αντιμέτωπο με την αλήθεια δείχνοντάς σου ποιά είναι,οπότε με αυτές τις συνθήκες κατανοώ το ότι η βία είναι απαραίτητη κάποιες φορές για να δείξει πτυχές της πραγματικότητας.

Αλλά ξέρεις κάτι;Κουράστηκα με την τόση ασχήμια.Και στην ζωή και στην τέχνη.Βαρέθηκα να αναπαράγουμε την βίαιη και μαύρη πλευρά της ζωής.Φτάνει.Δεν αντέχω άλλο να επικροτώ μια βίαιη απεικόνιση της πραγματικότητας που τις περισσότερες φορές δεν έχει και κάποιο καθαρτικό όφελος,αλλά συμβαίνει γιατί είναι της μόδας ή γιατί απλά τραβάει(κακά τα ψέματα το θέλει το δράμα ο άνθρωπος) ή γιατί απλά ο καθένας βγάζει από μέσα του ό,τι πιο βίαιο έχει για να λυτρωθεί ο ίδιος.Κουράστηκα να γελάμε με πράξεις βίας,να τις θεωρούμε δεδομένες και αναπόφευκτες.Όχι η βία δεν είναι δεδομένη,όπως δεδομένη δεν είναι και η ζωή μας.Εμείς την δημιουργούμε.

Αλλά δεν είναι μόνο το περιεχόμενο στην τέχνη που είναι βίαιο.Είναι και ο τρόπος που την χειριζόμαστε.Στον χορό για παράδειγμα σπάνια τον τελευταίο καιρό να δω σώματα που κινούνται με αρμονία.Συνήθως παρατηρώ κορμιά που χτυπιούνται μεταξύ τους και βρίσκονται συνεχώς σε μια κόντρα.Δεν ρέει η κίνηση,δεν κυλάει.Έχει συνήθως μια επιθετική συμπεριφορά προς πάσα κατεύθυνση.Θλίβομαι που το άγγιγμα,το βλέμμα,το περπάτημα,η στροφή ,η κίνηση είναι βίαια.Παρατηρώ οι περισσότερες δημιουργίες πια να είναι γύρω από το ποιός θα επιτεθεί σε ποιόν,ποιός θα ξεφύγει,πόσο θα πονέσει,ποιός θα χάσει.Ο θύτης και το θύμα.Οι χορευτές βιάζονται να δείξουν τις δεξιότητές τους για να κερδίσουν ένα συμβόλαιο δουλειάς και ταλαιπωρούν το σώμα και την ψυχή τους για μια αναγνώριση.Πάνε για μάθημα και ανταγωνίζονται τους άλλους ,θυμώνοντας αν δεν καταφέρουν μια τριπλή πιρουέτα.Οι δάσκαλοι και οι χορογράφοι νοιάζονται για την εικόνα τους και διδάσκουν καταπιέζοντας την αλήθεια τους για να είναι σωστοί και αρεστοί.Και όλοι τρέχουν,τρέχουν να προλάβουν την μία θέση,αγνοώντας τον διπλανό,λες και δεν υπάρχουν θέσεις για όλους.Βρίζουν ,τσακώνονται,κρύβονται,κοροιδεύουν για να ελέγχουν και να μπορούν  να σερβίρουν το ένα και μοναδικό  καινοτόμο δημιούργημά τους που καυχιούνται ότι είναι κιόλας και μεγαλειώδες.Όλα αυτά δεν είναι μια μορφή βίας;

Κουράστηκα με την πεποίθηση ότι η ζωή είναι έτσι και πρέπει να τη δεχτώ με τα στραβά της.Βαρέθηκα να με χαρακτηρίζουν με υποτιμητικό τρόπο ευαίσθητη που δεν αντέχω την ένταση,την δυσαρμονία,την ασχήμια,τους σκοτωμούς,τις επιθέσεις,τα θρίλερ,την φρίκη.Συγνώμη αλλά δεν με αγγίζει πια τίποτα που αλυσοδένει την ψυχή μου και την κάνει να υποφέρει μπροστά σε βίαια φαινόμενα.Δεν το θεωρώ όυτε μαγκιά,ούτε παλικαριά,ούτε πρωτοπορία το να βλέπω,το να ακούω,το να αισθάνομαι ,το να ασκώ βία οποιασδήποτε μορφής.Και ως χορεύτρια δεν αντέχω άλλο διαχωρισμό,άλλη επίθεση στην κίνηση.Χρειάζομαι η τέχνη να με ανεβάζει,να με εξυψώνει ,να με συνδέει με το Όλον!

Ονειρεύομαι έναν κόσμο που όλα αυτά δεν θα ξέρουμε τί είναι,που θα κυλούν όλα με χάρη και ομορφιά και δεν θα χρειάζεται να κλωτσάμε για να καταστρέψουμε οτιδήποτε δεν μας αρέσει ή τον άλλον που νομίζουμε ότι μας φταίει,ακόμη κι αν αυτός ο άλλος είναι ο εαυτός μας.Ονειρεύομαι έναν κόσμο που απλά θα δημιουργούμε αυτό που μας αρέσει,αντί να καταστρέφουμε αυτό που δεν μας αρέσει.

Ονειρεύομαι μια σκηνή που όλοι είναι πρωταγωνιστές και χορεύουν συνδεδεμένοι με την καρδιά τους στέλνοντας αγάπη σε όλες τις κατευθύνσεις, ενώ συνυπάρχουν αρμονικά αποδεχόμενοι τις όποιες διαφορές τους.Και τότε ίσως η βία να είναι απλά ένα αστείο που κανένας δεν θα λαχταράει να ξαναπεί, γιατί θα είναι χιλιοειπωμένο και κουραστικό.Ας χορεύουμε λοιπόν την αλήθεια μας, με την θέλησή μας,χωρίς επίθεση,χωρίς άμυνα,μόνο με αγάπη!

Άννα Αντωνιάδου