Δημοσιεύθηκε στην Uncategorized

Ονειρεύομαι

Ονειρεύομαι έναν κόσμο που δεν θα χρειαζόμαστε άλλη υποκρισία,άλλο ψέμα,άλλα κουκουλώματα,άλλες μάσκες,άλλα όπλα,άλλη βία και ό,τι άλλο ευφάνταστο και φαντασμαγορικό για να ξυπνήσουμε.

Ονειρεύομαι έναν κόσμο που δεν θα τρώμε ό,τι μας σερβίρουν, γιατί μάθαμε ότι δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς.

Ονειρεύομαι έναν κόσμο που δεν θα ψευτογιορτάζουμε,επειδή μας είπαν ότι είναι γιορτή κι ας μην το νιώθουμε,κι ας μην το βλέπουμε εμείς.

Ονειρεύομαι έναν κόσμο που δεν θα χρειάζεται να συντηρούμε και να αναπαράγουμε παραδόσεις και συνήθειες που έχουν χάσει το νόημά τους,που δεν μας ανυψώνουν,που δεν προάγουν Ενότητα,που δεν συντονίζονται με την Αγάπη.

Ονειρεύομαι έναν κόσμο που δεν θα χρειάζεται να διαχωρίζουμε άλλο ή να θεωρύμε φυσικό το να μας διαχωρίζουν,γιατί έτσι γινόταν τόσο καιρό.

Ονειρεύομαι έναν κόσμο που ο Λόγος θα χρησιμοποιείται μόνο για να δημιουργεί περισσότερη αλήθεια,περισσότερη ομορφιά,περισσότερη αγάπη και όχι για να παπαγαλίζει ωραιοποημένες λέξεις ρίχνοντας στάχτη στα μάτια ή προκαλώντας σκόπιμα πόνο,φόβο,σύγχυση.

Ονειρεύομαι έναν κόσμο που δεν θα χρειάζεται να κατασκευάζουμε και να επινοούμε εχθρούς για να είμαστε συνέχεια σε μάχη,σε οποιαδήποτε μάχη και να συντηρούμε την ανάγκη μας για δράση,υπεροχή κι εξουσία.

Ονειρεύομαι έναν κόσμο που θα τιμάμε και θα ευγνωμονούμε τον τόπο που βρισκόμαστε,όχι γιατί είναι δικός μας αλλά γιατί μας φιλοξενεί.

Ονειρεύομαι έναν κόσμο που θα τιμάμε και θα ευγνωμούνε τους προγόνους μας,όχι γιατί σφάξανε κόσμο για να επιβιώσουν και να απελευθερωθούν ,αλλά γιατί και αυτοί όπως ο κάθε ένας μας είναι μέρος του Όλου και του ΘεΙκού σχεδίου έτσι κι αλλιώς.

Ονειρεύομαι έναν κόσμο που θα γιορτάζουμε κάθε μέρα με όλη μας την καρδιά το μεγαλείο της ζωής που περιλαμβάνει τους πάντες και τα πάντα μέσα,,χωρίς να κοιτάμε το ημερολόγιο να δούμε ποια γιορτή μας είπαν ότι είναι σήμερα.

Ονειρεύομαι έναν κόσμο που κάθε μας πράξη θα έχει ιερότητα,όχι για να την δείξουμε στους γείτονες ,αλλά για να νιώθει γαλήνη η ψυχή μας.

Ονειρεύομαι ασταμάτητα κι εύχομαι μόλις ξημερώσει να ανοίξω τα μάτια μου και να αντικρύσω τόση ομορφιά ,όχι από αυτήν που ο νους μας φτιάχνει στις τηλεοράσεις και τα show,αλλά από εκείνη που τα μάτια σου δακρύζουν,τα λόγια σου στερεύουν, η καρδιά σου νιώθει πραγματική ευτυχία και το μόνο που έχεις ανάγκη να πείς είναι »ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ»!

Ονειρεύομαι λοιπόν!Με τα μάτια ανοιχτά!Εύχομαι να ονειρευτούμε όλοι μαζί και να συναντηθούμε στον όμορφο κόσμο μας ελεύθεροι από όλα αυτά τα ψεύτικα ρούχα που μας βαραίνουν και μας κρύβουν την ουσία μας!

Μέχρι τότε,καληνύχτα κόσμε!Όνειρα γλυκά!Ας ξημερώσει η πιο φωτεινή μέρα και ας την απολαύσουμε όλοι μας!

Άννα Αντωνιάδου

Δημοσιεύθηκε στην ΑΡΘΡΑ,Uncategorized

Χορευτικές σκέψεις κι ευχές για την Νέα Χρονιά

Κάθε χρόνο ,στην αρχή του έτους,ευχόμαστε »Καλή Χρονιά» και κάθε χρόνο ,στο τέλος του έτους, λέμε »άντε να φύγει η προηγούμενη χρονιά να έρθει η επόμενη που ελπίζουμε να είναι διαφορετική,πιο χαρούμενη ,πιο κοντά στα θέλω μας»!Και έρχεται η επόμενη και η μεθεπόμενη χρονιά και παίζει πάντα η ίδια κασέτα.Ένας κύκλος που ανοίγει με ελπίδα και κλείνει με δυσαρέσκεια και ανυπομονησία.Κάθε Πρωτοχρονιά πανηγυρίζουμε με πυροτεχνήματα και γιορτάζουμε και ευχόμαστε ,χωρίς να ξέρουμε πάντα το γιατί και λίγο πριν το τέλος μίας ολόκληρης χρονιάς διαπιστώνουμε ότι όλα μας φταίνε και θέλουμε ο νέος χρόνος να τα αλλάξει.Κάτι μάλλον δεν λειτουργεί όπως χρειάζεται για να συμβαίνει αυτό.

Και αν δεν ακολουθήσουμε τους άγραφους κανόνες της Πρωτοχρονιάς όπως το »ντύσου,στολίσου με τα καλά σου,ευχήσου,αγόρασε δώρα(έστω κάτι, ό,τι να’ναι ,για να μην είσαι με άδεια χέρια και σε πούνε και γύφτο),χαμογέλασε γιατί είναι γιορτινές μέρες κι ας θες εσύ να πλαντάξεις στο κλάμα ,πήγαινε να φας σε τραπέζια που δεν αντέχεις ούτε λεπτό,βγες να πιείς για το καλό,δες συγγενείς και φίλους να βγάλεις την υποχρέωση στον λιγοστό ελεύθερο χρόνο που έχεις,ξενύχτησε όσο κουρασμένος κι αν είσαι περιμένοντας τα μεσάνυχτα να αλλάξει ο χρόνος,να πεις ότι το έκανες κι αυτό και να πας για ύπνο» ,τότε θα σε βρει γρουσουζιά και ο χρόνος δεν θα αλλάξει καλά.»Αν δεν ζοριστείς να είναι όλα λαμπερά και τέλεια την Πρωτοχρονιά και να βγάλεις το πιο ωραίο story στο instagram»,θα σε βρεί μεγάλη κακοτυχία.»Αν δεν τηλεφωνήσεις ή στείλεις μήνυμα σε όλους όσους γνωρίζεις,ακόμα κι αν δεν έχεις επαφή μαζί τους ,απλά και μόνο για να πεις ενα τυπικο Χρόνια πολλά για να νιώσεις εσύ καλά και όχι εκείνοι»,θα σε τιμωρήσει η νέα χρονιά με μοναξιά.»Αν δεν θυμηθείς να λυπηθείς όσους για κάποιον λόγο υποφέρουν αρκετά στα μάτια σου και δεν κάνεις την καλή σου πράξη»,θα ξεκινήσει στραβά η νέα χρονιά.»Αν δεν πείς οτι αυτη την χρονιά θα τα αλλάξω όλα από Δευτέρα κι ας μην το εννοείς ή κι ας μην ξέρεις τί θες,ή κι ας μην αναλάβεις την ευθύνη να τα αλλάξεις »,τότε δυστυχώς θα ακολουθήσει μία απότυχημένη χρονιά που θα αναρρωτιέσαι τί έκανες λάθος.

Φέτος λοιπόν πήρα την απόφαση να αφήσω για λίγο όλους αυτούς τους άγραφους κανόνες της Πρωτοχρονιάς στην άκρη και να μην την γιορτάσω όπως μάθαμε και συνηθίσαμε όλα τα προηγούμενα χρόνια.Θες από αντίδραση,από ανάγκη,από περιέργεια ή δεν ξέρω τί άλλο,φέτος στην αυγή της νέας μας χρονιάς και της νέας υπέροχης δεκαετίας που ξεδιπλώνεται μπροστά μας αποφάσισα να δω με άλλα μάτια το νέο έτος.Απόφάσισα να το δω ως ένα έτος που θα κρατήσει για πάντα και όχι μόνο 12 μήνες .Έτσι κι αλλιώς ο χρόνος δεν υπάρχει πραγματικά.Μας εξυπηρετεί μοναχά για να ορίζουμε κάπως τα πράγματα.Σε αυτό το ατελείωτο και άχρονο σύμπαν λοιπόν,η δική μου απόφαση είναι αυτή η Νέα χρονιά,η Νέα Δεκαετία ,η Νέα Εποχή,η Νέα Ζωή να είναι μοναδική,αυθεντική και γεμάτη αλήθεια .Όχι από εκείνη την αλήθεια που είναι η μόνη σωστή και καταδικάζει ό,τι δεν συμφωνεί μαζί της αλλά από αυτή την αλήθεια της Αγάπης!Της αγνής Αγάπης από την οποία δημιουργηθήκαμε όλοι και ενώνει τα πάντα ώστε να μπορούμε εμείς ως άνθρωποι να ορίζουμε μέχρι και το πότε λήγει ένας χρόνος.

Αυτή η Πρωτοχρονιά λοιπόν με βρήκε όπως την αποφάσισα :μοναδικά,αυθεντικά,με αλήθεια.Χωρίς να έχει προγραμματιστεί,με βρήκε ή την βρήκα καλύτερα,όπως ακριβώς λαχταρούσε η ψυχή μου σε ένα ξεχασμένο όνειρο,χωρίς τίποτα περιττό,τίποτα κατασκευασμένο,τίποτα ψεύτικο.Απλά και αληθινά.Και ήταν τόσο απλά όμορφο (κι ας ήταν εξωτερικά αντίθετο με όσα πίστευα για τις Πρωτοχρονιές)!Ήταν όπως χρειαζόταν κι ας ήτανε λίγες στιγμές .Ακολουθώντας βήμα -βήμα τα θέλω της καρδιάς μου μπορώ να πώ ότι η νέα χρονιά ξεκίνησε με αληθινή Ευτυχία!Και η Ευτυχία διαρκεί όσο εμείς την θέλουμε παρέα.Φεύγει μόνο όταν την διώχνουμε με τους φόβους μας,τα πρέπει και τα μή μας ή όταν την περιορίζουμε σε μικρά κουτάκια του μυαλού.Η Ευτυχία θέλει μόνο Αγάπη και τότε μένει για πάντα κοντά μας!

Εύχομαι λοιπόν για όλους μας τη Νέα αυτή χρονιά η Ευτυχία να φωλιάσει στις καρδιές μας με κάθε τρόπο και να ανθίζει συνεχώς από εκεί ,σαν ένα μεγάλο λουλούδι που σκορπάει παντού τα αρώματά του!Εύχομαι να νιώθουμε την φωνή της καρδιάς μας, να ακολουθούμε ο καθένας τα δικά του βήματα,να τα χορεύουμε με αλήθεια όπως μας βγαίνει χωρίς να μας νοιάζει αν θα φαίνονται ωραίες οι κινήσεις μας ή αν μοιάζουν με του διπλανού μας και να χαράξουμε τον δικό μας μοναδικό δρόμο που θα τον σεβαστούμε και θα τον ακολουθήσουμε με αφοσίωση!Ίσως χρειαστεί να αφήσουμε στην άκρη πολλά από όσα έχουμε συνηθίσει ή πολλά από εκείνα που κάποτε μας δίνανε χαρά και δεν συμβαίνει πια,αλλά αξίζει να τολμήσουμε να είμαστε πραγματικά ευτυχισμένοι!

Ας είναι η Νέα χρονιά η αρχή μίας υπέροχης ζωής που η Αγάπη θα βρει την θέση της σε κάθε μας απόφαση για πάντα!Ας είναι το 2020 η χρονιά ή η στιγμή από το ατελείωτο του χρόνου της ύπαρξής μας που θα αποφασίσουμε να είμαστε πλήρως ο Εαυτός μας και θα αποδεχτούμε όλα τα κομμάτια μας και οτιδήποτε λέμε,οτιδήποτε κάνουμε,οτιδήποτε μοιραζόμαστε να έχει ουσία,νόημα και να πηγάζει από την αλήθεια της ψυχής μας!Ας κοιταχτούμε στα μάτια κι ας δημιουργήσουμε όλα όσα πιστέψαμε ότι είναι μόνο όνειρα και παραμύθια για να νανουρίζουμε μόνο τα παιδιά ! Ας γιορτάζουμε κάθε μέρα την ευκαιρία που επιλέξαμε να έχουμε για να εξερευνήσουμε και να απολαύσουμε την Ζωή στην Γη με όλα τα πρίν και όλα τα μετά!

Καλή κι ευλογημένη χρονιά,δεκαετία,ζωή!

Άννα Αντωνιάδου

Δημοσιεύθηκε στην Uncategorized

Το σπίτι

  • »Να τ’αγαπάς το σπίτι σου!»
  • »Να τ’αγαπάς,να το φροντίζεις,να το σέβεσαι, να το ομορφαίνεις!»
  • »Να τ’αγαπάς το σπίτι σου απεριόριστα !»
  • »Να τ’αγαπάς και τις ηλιόλουστες μέρες και όταν έχει συννεφιά!»
  • »Να τ’αγαπάς το σπίτι σου όπως είναι ,κι ας μην σου αρέσει πάντα!»
  • »Να τ’αγαπάς το σπίτι σου με τις μυρωδιές του,τα χρώματά του,τους ήχους του,τους συγκατοίκους του,τους γείτονές του,τις γλυκές στιγμές του και τους καυγάδες,την σκόνη του και τα άπλυτα ρούχα.»
  • »Nα τ’αγαπάς το σπίτι σου κι ας θεωρείς ότι είναι μικρό ή παλιό ή ότι δεν ανήκει σε σένα!»
  • »Να τ’αγαπάς το σπίτι σου ακόμα κι αν εκεί έχεις πληγωθεί,ακόμα κι αν εκεί έχεις πληγώσει,ακόμα κι αν εκεί έχεις πονέσει.»
  • »Να τ’αγαπάς το σπίτι σου με όλο σου το είναι και να το προστατεύεις,πριν γκρεμιστεί,πριν σε διώξει,πριν σταματήσει να είναι σπίτι σου.»
  • »Να τ’αγαπάς το σπίτι σου»,είπε με δάκρυα στα μάτια και μία φλόγα σοφίας στην καρδιά.
  • »Να τ’αγαπάς το σπίτι σου και να το χαίρεσαι για πάντα,είπε με σιγουριά κοιτάζοντας πια την μισάνοιχτη πόρτα και με μια μικρή βαλίτσα στο χέρι ,έφυγε…

Έφυγε από το σπίτι.Έφυγε από το σπίτι για να βρει ένα σπίτι κάπου αλλού στον κόσμο,χωρίς να ξέρει πού.Κάποιο ίσως που να μην γκρεμίζεται και να είναι όπως το θέλει.Πάντα έφευγε τελικά όταν κάτι γκρεμιζόταν,γιατί δεν είχε την δύναμη ή το θάρρος να το χτίσει από την αρχή,να το ομορφύνει.

Προσπαθούσε να αλλάξει το σπίτι που έμενε για να ταιριάξει σε αυτό που είχε στο μυαλό.Αλλά ήταν μάταιο και το σπίτι αντιδρούσε.Τότε σταμάτησε να το ομορφαίνει και  κάπου εκεί τα θαλάσσωσε και το σπίτι άρχισε να φθείρεται μέρα με τη μέρα  πιο πολύ μέχρι που κουράστηκε να προσπαθεί άλλο  και το μίσησε,το σιχάθηκε.Και τότε το σπίτι κατέρρευσε.

Τότε όμως ήταν η στιγμή που τα πράγματα άλλαξαν.Αναγκάστηκε κατά κάποιον τρόπο να φύγει μακριά.Δεν πήγαινε άλλο.Στενοχωρήθηκε και δυσκολεύτηκε να αποχωριστεί το σπίτι που δεν ήταν πια σπίτι.Αλλά μέσα σε όλο αυτό,άρχισε να μεγαλώνει και να ωριμάζει και να μαθαίνει και να καταλαβαίνει ότι τίποτα δεν χρειάζεται να αλλάξει..Κι έτσι βρήκε έναν τρόπο να αποδεχτεί το σπίτι όπως είναι πραγματικά  και να το αγαπήσει πραγματικά κι ας έμεινε με την βαλίτσα στο χέρι.

Και τότε το σπίτι μεταμορφώθηκε κι έγινε όμορφο και επεκτάθηκε,γιατί ένιωσε την ζεστασιά της αγάπης.Το σπίτι πλέον δεν ήταν μόνο οι τοίχοι και τα έπιπλα.Το σπίτι ήταν κάθε χώρος και κάθε γεγονός μέσα στο σπίτι.Το σπίτι ήταν κάθε σπίτι,κάθε κτίριο,κάθε γειτονιά,κάθε δρόμος,κάθε πεζοδρόμιο,κάθε δέντρο,κάθε σύννεφο,κάθε ζώο,κάθε συγγενής,κάθε φίλος,κάθε αγαπημένος,κάθε άνθρωπος,κάθε ψυχή που συναντούσε στον πλανήτη,σε ολόκληρο το σύμπαν. Το σπίτι ήταν το σώμα με όλα του τα όργανα,τα κύτταρα,τις λειτουργίες.Το σπίτι ήταν οι αναμνήσεις,τα όνειρα,οι προσευχές και κάθε αγκαλιά,κάθε άγγιγμα,κάθε κοίταγμα στα μάτια,κάθε σιωπή ,κάθε πάτημα,κάθε χορός,κάθε σκίρτημα στην καρδιά ,κάθε λάθος,κάθε αποτυχία.

Το σπίτι ήταν ολόκληρος ο Εαυτός και δεν περιοριζόταν πια.Ήταν ελεύθερος!Γιατί μόνο στο σπίτι νιώθεις ελευθερία και πληρότητα και ασφάλεια και ευτυχία! Σπίτι είναι εκεί που μένεις,που ζεις!Ακόμα κι αν φύγεις ,εκεί θα επιστρέφεις όταν θα θες να ξεσπάσεις ή να νιώσεις στήριξη ή μία φωλιά να κρυφτείς,να ξεκουραστείς,να τονωθείς.Εκεί θα γυρίζεις όταν θα χαίρεσαι και όταν θα θες να μοιραστείς τα νέα σου και τις τρέλλες σου .Και αν το αγαπάς και το φροντίζεις και το σέβεσαι και το ομορφαίνεις,το Σπίτι θα είναι πάντα εκεί για σένα,όπως το θες και το χρειάζεσαι!

Άννα Αντωνιάδου

Δημοσιεύθηκε στην Uncategorized

O χορός της σιωπής!

Φασαρία παντού!Φωνές,βουητά,ομιλίες,τσακωμοί,αστραπές,κορναρίσματα,βογγητά,γέλια,τραγούδια,κλάμα,συναγερμοί,σειρήνες,τρυπάνια,γαβγίσματα,περπατήματα,σκέψεις,άσκοπα λόγια.Φασαρία παντού.Φασαρία στο σπίτι,στη γειτονιά,στην πόλη,στο θέατρο,στην καρδιά,στο μυαλό,στον χορό σου.Παντού ανακατεμένοι ήχοι διαφορετικής έντασης και διάρκειας ,με νόημα ή και όχι,που σε ζαλίζουν,σε κουράζουν,σε μπερδεύουν ,σε θολώνουν.Ήχοι δικοί σου,ήχοι των άλλων,ήχοι της ζωής σου.Και συνηθίζεις να ζεις μέσα στο χάος της φασαρίας και αναζητάς μια άκρη αλλά είναι τόσοι πολλοί οι ήχοι που δεν ξέρεις πού και τί να ακούσεις.Ο κάθε ήχος κάτι λέει.Και η φασαρία συνεχίζει.Ώσπου έρχεται εκείνη η μοναδική στιγμή που ο χρόνος σταματάει για λίγο και όλοι οι ήχοι μπαίνουν σε τάξη.Σιωπή!Ναι σιωπή και η φασαρία εξαφανίζεται για λίγο από τα αυτιά σου και τότε ακούς καθαρά.Και τότε ακούς την σιωπή.Και αρχίζει ο χορός,ο χορός της σιωπής!

Ο χορός της σιωπής είναι ο μοναδικός χορός που δεν χρειάζεται μουσική για να χορευτεί. Είναι ο μοναδικός χορός που δεν χρειάζεται ήχους και ρυθμό για να πατήσουν τα βήματα.Είναι ο μοναδικός χορός που δεν χρειάζεται να τον εξηγήσεις,να τον διδάξεις, να μάθεις το λεξιλόγιό του.Είναι ο χορός που δεν χρειάζεται να τον μετρήσεις ή να μιλήσεις για να τον καταλάβεις.Είναι ο χορός που χρειάζεται να σταματήσεις ό,τι κάνεις,να σταματήσεις να μιλάς,να σταματήσεις να κουνιέσαι,να σταματήσεις να λες,να φωνάζεις,να δημιουργείς φασαρία και απλά να νιώσεις,να παρατηρήσεις ,να ακούσεις.Είναι ο χορός που δεν χρειάζεται να κάνεις συνέχεια κάτι.Είναι ο χορός που δεν χρειάζεται να σηκωθείς και να χορεύεις όλη την ώρα για να αποδείξεις ότι ξέρεις να χορεύεις και ότι κάτι κάνεις για να είσαι καλός ,αρκετός και να αξίζεις.Είναι ο χορός που δεν χρειάζεται να πονέσεις για να πετύχεις τις επιθυμητές φιγούρες.Είναι ο χορός που χρειάζεται απλά να είσαι εσύ,όπως είσαι ακριβώς τώρα.Να είσαι εσύ με σένα και να σωπάσεις,να ηρεμήσεις,να χαλαρώσουν οι παλμοί της καρδιάς σου,να μειωθεί η φασαρία στο κεφάλι σου και να μπορέσεις να ακούσεις μέσα στην ησυχία του είναι σου ,τον Εαυτό σου.

Ο χορός της σιωπής είναι ο μοναδικός χορός που σου επιτρέπει να υπάρχεις μέσα στον χρόνο χωρίς άγχος,σε ενώνει με το Θεϊκό και σε ανακουφίζει από την τόση φασαρία που σε βασανίζει.Ο χορός της σιωπής μπορεί να σου δώσει λύσεις,απαντήσεις,κατευθύνσεις αν αφεθείς στα βήματά του!Ο χορός της σιωπής είναι ο τρόπος να ξεφύγεις και να φύγεις από όσα δεν σου αρέσουν χωρίς πραγματικά  να φύγεις αλλά μεταμορφώνοντας την αντίληψή σου.Μέσα από τον χορό της σιωπής μπορείς να μάθεις μυστικά για να αντιμετωπίζεις τους φόβους ,τις στενοχώριες,τις λύπες,τα διλήμματά  σου και να βρεις τρόπους να δημιουργήσεις την ζωή που θέλεις χωρίς να σε επηρεάζει η φασαρία που υπάρχει μέσα σου και τριγύρω σου.Με τον χορό της σιωπής μπορείς να μάθεις τον άλλον και να αναγνωρίσεις αυτό που θέλει να σου πει,χωρίς να φλυαρείς και να αντιλέγεις συνεχώς για να δείξεις ότι τον έχεις καταλάβει ή ότι εσύ ξέρεις.Μέσα από την χορό της σιωπής μπορείς να μάθεις να χορεύεις με τους άλλους και να συνυπάρχεις χωρίς να πιέζεις και να πιέζεσαι!

Η σιωπή όμως τρομάζει γιατί μοιάζει με κενό και το κενό όλοι το φοβούνται,γι’αυτό δημιουργούμε όλο και πιο πολύ φασαρία.Αλλά δεν υπάρχει πουθενά πραγματικά  κενό.Το μυαλό μας δημιουργεί αυτή την ψευδαίσθηση κι έτσι απομακρυνόμαστε από την αλήθεια μας και αναζητάμε κι άλλη φασαρία για να βρούμε την χαρά μας και τον σκοπό μας,χωρίς να τα βρίσκουμε στην ουσία .Και γίνονται όλα ένας φαύλος κύκλος.Η φασαρία δημιουργεί φασαρία για να ξεφύγει από την φασαρία!

Χορεύοντας όμως την σιωπή,παίζοντας με τα χορευτικά βήματα της σιωπής ίσως καταφέρουμε να ζήσουμε αρμονικά σε ένα φασαριόζικο κόσμο.Χορεύοντας την σιωπή,έχουμε να πούμε πολλά ,χωρίς να μιλήσουμε,γιατί τα όσα θα επιτρέψουμε να ακούσουμε από τον βαθύτερο εαυτό μας, θα γίνουν οι πράξεις μας,θα γίνουν τα επόμενά μας βήματα και θα σχηματίσουν την χορευτική μας διαδρομή που κάποια στιγμή θα είναι αντιληπτή και στους γύρω.Χορεύοντας την σιωπή μπορούμε να σπάσουμε τον φαύλο κύκλο της φασαρίας και να συναντήσουμε τα βαθύτερα θέλω μας και να νιώσουμε ειρήνη και αρμονία μέσα μας ακόμα κι αν στον σιωπηλό καθρέπτη  δόύμε μέσα σε όλα και πτυχές του εαυτού μας που μας τρομάζουν.Και τότε χρειάζεται μόνο να αποδεχτούμε,να αγκαλιάσουμε ,να συγχωρήσουμε ,να αγαπήσουμε και τίποτα δεν θα μας επηρεάζει και όλα θα είναι πιο εύκολα και τα όνειρα πιο εύκολο να πραγματοποιηθούν.

Ο χορός της σιωπής είναι ένα δώρο,μια πυξίδα, που δόθηκε στους εαυτούς μας για να είμαστε χαρούμενοι , ευτυχισμένοι , ολόκληροι και να μπορούμε να προσανατολιζόμαστε σε δύσκολους καιρούς για να βρούμε την πορεία μας, κι ας το έχουμε ξεχάσει ή υποτιμήσει!Το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε είναι να το δεχτούμε και να το χρησιμοποιήσουμε .Για να μάθουμε να χορεύουμε τον χορό της σιωπής λοιπόν δεν είναι απαραίτητο να ιδρώσουμε με τις ώρες στις αίθουσες χορού. Χρειάζεται μόνο  να αναζητήσουμε την σιωπή στην καθημερινότητά μας,έστω για λίγο,όπου μπορούμε κι εκεί η καρδιά μας ξέρει τί να μας πεί και πώς να μας καθοδηγήσει.Χρειάζεται να κάνουμε ησυχία,για να την ακούσουμε και να μας καθοδηγήσει στον χορό.Και έπειτα θα χορεύουμε με σιγουριά,με ρυθμό και χάρη ακόμη και αν υπάρχει τριγύρω φασαρία.

Ας σωπάσουμε λοιπόν για λίγο για να νιώσουμε τους εαυτούς μας,τα θέλω μας,τον σκοπό μας,την αλήθεια μας και ας ακολουθήσουμε με εμπιστοσύνη και αγάπη ό,τι ακούσουμε μέσα στην σιωπή δημιουργώντας την πραγματική χορευτική μας διαδρομή χωρίς περιττές κινήσεις και φλυαρίες χωρίς νόημα!

Άννα Αντωνιάδου

Δημοσιεύθηκε στην Uncategorized

ΧΟΡΟΣ: τίτλοι ,φήμη και αξία

Είναι μεγάλο το χρονικό διάστημα που περιπλανιέται στο μυαλό μου συνεχώς η ίδια σκέψη-απορία:Τί είναι αυτό που δίνει αξία στον χορό του καθενός;Με ποιά κριτήρια αξιολογείται ένας χορευτής ή καθηγητής χορού για να θεωρείται σημαντικός και ποιός είναι αυτός που θα κριθεί κατάλληλος για να αξιολογήσει;

Λένε ότι όσο κάτι αξίζει,τόσο πιο ακριβό είναι!Όσο λοιπόν μεγαλώνει η αξία ,τόσο πιο θαυμαστό γίνεται!Ναι έχει μια λογική αυτό ,αλλά ισχύει πάντα έτσι?Βασικά πώς μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι κάτι αξίζει πιο πολύ από το άλλο,αφού συνήθως τα κριτήριά μας είναι υποκειμενικά(ο καθένας το βλέπει με τα δικά του μάτια);

Θεωρώ ότι σίγουρα όταν βλέπεις το αποτέλεσμα που πετυχαίνει ένα σκοπό(π.χ ότι ο χορευτής είχε αρμονία στις κινήσεις του τεχνικά και εκφραστικά και μετέδωσε αυτό που ήθελε να πει),τότε ναι μπορούμε να πούμε ότι όλο το έργο του είχε μια αξία!Αλλά το πράγμα περιπλέκεται όταν συγκρίνεις δύο ή και παραπάνω χορευτές για παράδειγμα,γιατί τότε πώς μπορείς να ξέρεις ποιός έχει μεγαλύτερη αξία;Εύκολα θα λέγαμε ότι εκείνος που είχε και το σώμα, και τα μαλλιά, και την ομορφιά, και την τεχνική,και την έκφραση , περισσότερο κόσμο να τον θαυμάζει  κ χίλια δυο άλλα στοιχεία θα υπερτερούσε σε σχέση με τον άλλον που απλά χόρεψε και δεν είχε όλα τα παραπάνω στοιχεία.

Αλλά αναρρωτιέμαι γιατί να χρειάζεται να συγκρίνουμε?Αφού ο καθένας σίγουρα έχει κάποια αξία και προφανώς είναι και μοναδική.Γιατί για παράδειγμα να μπαίνουμε σε μια διαδικασία σύγκρισης και ανταγωνισμού για το ποιός είναι ο καλύτερος;Υπάρχει κάποιος καλύτερος και αν ναι, σε τί ακριβώς?Γιατί να δίνουμε περισσότερη αξία σε όποιον απέκτησε φήμη με όποιο τρόπο μπορούσε(π.χ μέσα από τη τηλεόραση,τις διαφημίσεις,τις στημένες συνεντεύξεις) για να διεκδικήσει μια θέση στον χώρο και λιγότερη σε αυτόν που δεν έγινε γνωστός εύκολα και γρήγορα και θέλησε σιωπηλά να δημιουργήσει,να χορέψει,να διδάξει με υπευθυνότητα και αγάπη για αυτό που κάνει;Γιατί πιο απλά να θεωρούμε ότι το μπλουζάκι που είναι γνωστής φίρμας αξίζει πιο πολύ από το μπλουζάκι που έφτιαξε με μεράκι και δεξιοτεχνία κάποιος άγνωστος για τον πολύ κόσμο;Γιατί αυτός που έχει όνομα λόγω καταγωγής για παράδειγμα να θεωρείται καλύτερος ?Γιατί  ο τίτλος ενός βραβείου να δίνει περισσότερη αξία σε αυτόν που το απέκτησε για παράδειγμα σε έναν διαγωνισμό σε σχέση με κάποιον που ούτε καν είχε την δυνατότητα να διαγωνισθεί αλλά χορεύει εξίσου καλά?Γιατί κάποιος επειδή είναι μεγαλύτερος ηλικιακά να θεωρείτε καλύτερος καθηγητής  από έναν μικρότερο που έχει ανάλογη εμπειρία αλλά περισσότερη όρεξη , εφευρετικότητα και μεταδοτικότητα?Γιατί κάποιος που εργάζεται ως χορευτής σε φημισμένη ομάδα χορού αξίζει περισσότερο από έναν άλλο που εργάζεται σε λιγότερο γνωστή ομάδα αλλά χορεύουν και εκφράζονται με παρόμοιο τρόπο?

Ζούμε σε έναν ανταγωνιστικό κόσμο που ο καθένας προσπαθεί να διεκδικεί ή να διατηρεί μια θέση !Έτσι,πέφτουμε όλοι στην παγίδα της σύγκρισης και θεωρούμε ότι ο υπερθετικός βαθμός θα μας σώσει και ξεκινάει ο αγώνας που θα μας δώσει τον τίτλο για να νιώσουμε ικανοί και άξιοι:.ο πιο καλός,ο πιο γνωστός,ο πιο όμορφος,ο πιο μοδάτος, ο πιο στυλάτος,ο πιο φραγκάτος, ο πιο έξυπνος,ο πιο αδύνατος,ο πιο σέξι, ο πιο cool, ο πιο έχω τα περισσότερα »like»,ο πιο »ήμουν κι εγώ με τους άλλους διάσημους»,ο πιο »έχω ταξιδέψει στα πιο in μέρη», ο πιο »έβγαλα την ωραιότερη selfie στην τουαλέτα κάνοντας πιρουέτες ή  streτching μέχρι να πετύχω την κατάλληλη πόζα»,ο πιο »έχω την πιο ιδανική σχέση»,ο πιο »είμαι συνέχεια χαρούμενος»,ο πιο ώριμος, ο πιο…,ο πιο…Όσο πιο πολύ,τόσο περισσότερη αξία,τόσες περισσότερες ευκαιρίες,τόσες περισσότερες απολαβές,τόση πιο πολύ διατήρηση ενός status.

Από μικρή ονειρευόμουν να χορεύω και να διδάσκω  τον χορό!Και χόρευα για να είμαι ελεύθερη,να είμαι ο εαυτός μου! Από πολύ μικρή όμως στον χώρο του χορού(και όχι μόνο) παρατηρούσα συγκρίσεις,αδικίες,μάταιη προσπάθεια για το ποιός θα είναι ο καλύτερος.Ένα παιχνίδι ανταγωνισμού στις παραστάσεις,στις σχολές,στους διαγωνισμούς,στα φεστιβάλ,στους χορευτές,στους καθηγητές,στους γονείς,στις αίθουσες,στα αποδυτήρια,στις σκηνές,στα καταστήματα ειδών χορού.Όλοι να επιδιώκουν την μία και μοναδική πρωτιά,την μία και μοναδική φήμη!Κουράστηκα από όλο αυτό.Δεν οδηγεί πουθενά.Για όλους υπάρχουν θέσεις,κανείς δεν θα μείνει απ’έξω αν αυτό που κάνει το κάνει με όρεξη,υπευθυνότητα και μεράκι!

Ένα πτυχίο,ένα βραβείο,ένας έπαινος,ένας τίτλος είναι απλά κάποια μέσα για να νιώσει ο καθένας ατομικά μια αναγνώριση,μια επιβράβευση για την όλη του πορεία και να ενθαρρυνθεί να συνεχίσει!Δεν χρειάζεται να γίνονται κριτήρια σύγκρισης!Αυτό που αξίζει φαίνεται!Το καταλαβαίνεις γιατί σε αγγίζει στην καρδιά σου,σε ανυψώνει και νιώθεις καλά!Αν ο καθένας νιώσει σιγουριά για τον εαυτό του και δίνει όλο του το είναι σε αυτό που κάνει δεν έχει να φοβάται τίποτα,δεν χρειάζεται συγκρίσεις,δεν χρειάζεται να πασχίζει να διεκδικήσει με όποια μέσα μπορεί την μία και μοναδική θέση.Δεν θα έχει ανάγκη να επιβεβαιώσει την αξία του μέσα από διαγωνισμούς,χαρτιά,likes,θαυμαστές,χρήματα,βιογραφικά.

Είναι καιρός να θυμηθούμε ότι ο καθένας έχει κάτι μοναδικό ,οπότε δεν χωράει πια καμία σύγκριση!Ας αφοσιωθούμε με αγάπη και ας εστιάσουμε στο πώς θα λάμψει η μοναδικότητα του καθενός και όλοι μετά θα είναι »ο καλύτερος»!Και τότε θα είναι πιο απλά τα πράγματα,πιο όμορφα,λιγότερο κουραστικά και σίγουρα γεμάτα αλήθεια!

Άννα Αντωνιάδου